Vijf vliegende jaren

IMG_2088O help. Ik word echt oud. Mijn oudste gaat over twee jaar het huis uit, mijn middelste gaat zich bijna scheren en mijn jongste gaat vanaf dinsdag naar de middelbare school.
Dat is ronduit angstaanjagend. De overgang ligt vast al op de loer, ik voel bij wijze van spreke de hot flashes al van mijn tenen naar boven trekken.

Tijd is een raar begrip. Ik bedoel maar, mijn jongens zijn inmiddels alweer 11 weken vrij. Op dit moment lijkt dat een eeuwigheid. Het is simpelweg bij de beesten af. Ze vervelen zich letterlijk een ongeluk, te veel gezwommen, te veel fikkies gestookt, te veel kayakken en teveel gefietst en ijsjes gegeten. Dus beginnen ze nu aan elkaar. Er gaat geen dag voorbij of een van de jongens gaat in zijn fysieke uitingen te ver of er gaat iets kapot. Nu ja, de jongste twee zijn in ieder geval ietwat destructief en de oudste gedraagt zich allerliefst en uiterst verantwoordelijk maar komt soms ook wel over als een opa in de pubertijd. Wat die andere twee dan weer irriteert. En dus komt er altijd een moment dat ik weer moet ingrijpen voordat er ongelukken gebeuren. Ik heb geen zin meer in twee afwasmachines per dag en vloeren (ik hoop altijd op wasmanden) vol met handdoeken en zwembroeken. Ik wil weer structuur in ons leven, een wekker, huiswerk en redelijk op tijd naar bed.
Nu blijven ze allemaal op tot middernacht (of later omdat ze zo fijn zijn gaan ‘hangen’ bij vrienden of in de stad) of ze vallen op de bank in slaap voor een veel te enge horror film.
Nu zou je denken dat ze dan ook uitslapen. Helaas, die van mij niet. Ze hebben nooit veel slaap nodig gehad dus nu ook niet. En dus, zijn ze, ook in de vakantie, gewoon lekker tussen 7 en 8 uur weer vol energie, klaar voor de dag die gaat komen. Ze plukken aan elkaar en spelen videogames en computerspelletjes met hele harde geluiden.
Ik hang dus echt de vlag uit als ze allemaal om 8 uur s’ochtends op de fiets met hun boterhammen en boeken vertrekken en om 3 uur pas weer thuis komen. Heerlijk! Eindelijk mijn eigen tijd terug. Ik kan weer werken, schrijven, regelmatig sporten, shoppen, naar musea, inspiratie opdoen enz. enz. Ik wil mijn ruimte terug, mijn eigen schema, mijn bezigheden en hun agenda en de bijbehorende logistiek (behalve die van school dan) even loslaten.
Wat een klaagzang van een moeder met een luxe probleem: te lang vakantie hier in de VS…En heel veel zon.

Want aan de andere kant?? Wat gaat de tijd het snel. Dagelijks denk ik weer even aan die jonge kindertijd in Aerdenhout, Haarlem en Zandvoort die eindeloos leek te duren.
Toen wilde ik soms dat de tijd even wat sneller zou gaan omdat ik me eigelijk nog nooit (NOOIT) zo moe had gevoeld. Maar onvergetelijk zijn de speelsessie op het strand en in de branding. De barbecues in ons buurtje en het spelen op straat totdat de zon onderging. Die rozige zomeravonden als ze na een dag zee en zon met warme lijfjes tegen je aan in slaap vielen. Die lome langzame dagen waarop niets hoefde en de tijd soms even stil leek te staan. Je moest natuurlijk wel opletten, luiers verschonen en flesjes maken, dat wel. Maar als het 8 uur was, lag de hele meute te tukken. En misschien jij ook, maar misschien ook niet en had je nog even de tijd om met z’n tweeën (of met de hele buurt) na te praten. Nu staan, zitten of liggen er tot middernacht meerdere puberjongens om je heen. Is toch anders 😉

Het is precies vijf jaar geleden dat we naar New York vertrokken, augustus 2010.
Ik zie de foto’s van drie jongetjes 10, 8 en 6 jaar oud, vol verwondering en spanning voor wat er komen ging. Ik lees mijn eigen blogs terug, moet soms hardop lachen en soms ook niet. Nieuw huis, nieuwe school, nieuw land, nieuwe taal, alles was anders. Hoe ongelooflijk knap dat ze dat alledrie zo soepel hebben opgepakt en doorleefd. Ik kijk naar ze en zie drie sterke puberjongens, drie broers, met hun dromen en dagelijkse bezigheden. Ik geniet met volle teugen. Want even ‘in the bigger scheme of things’ ik zie ze letterlijk per dag groeien. Ik weet niet of het veel zon is, vrije tijd of iets anders maar feit is dat het lijkt alsof ze Pokon krijgen. Het duurt niet lang meer of ik ben officieel de kleinste thuis. Trots, ben ik. En ouder, dat ook.

Advertisements