The American Dream

DSC_6785 adj-LMidden tussen de logees door voel ik toch de behoefte weer iets op te tekenen in mijn eigen familiekroniek. Misschien moet het er toch eens van komen om van al deze verhalen een ‘echt’ boek te maken. Inmiddels heb ik meer dan 300 pagina’s vol geschreven over ons gezin en mijzelf in de afgelopen vijf jaar. Ontroerende grappige mooie verhaaltjes over mijn opgroeiende jongens, over fantastische ervaringen en over mijn eigen ontwikkeling in een andere cultuur. En een andere cultuur is het voor mij nog steeds.  Als ik bijvoorbeeld vrouwen tegen kom op straat die ik al jaren ken en wiens zonen bijna ieder weekend bij me logeren. En nog steeds lijkt het soms alsof ik voor hun een ‘alien’ ben, of zullen ze dat met elkaar ook hebben? Het is niet authentiek, dat gedag zeggen. Het heeft iets neppigs, iets moeizaams, in mijn ogen. Een te grote glimlach, een te gemaakt enthousiaste toon, net niet luisteren….En laatst reed er een moeder over een grote witgekalkte steen naast onze oprit waardoor haar gloednieuwe Mercedes vast kwam te staan en de onderkant nog al wat schade op liep. Fijntjes benadrukte ze dat dat wel onze steen was op onze oprit. Jaa…dacht ik, weet ik die ligt er al een tijdje. En toen O, wacht even, vindt ze nou eigenlijk dat ik aansprakelijk ben? Het zit hem in de kleine gebaartjes en gewoontes, de grapjes, de opmerkingen….Deze zaterdag gaat de oudste zijn zestienjarige verjaardag vieren met een knalfeest, bij ons thuis. Ik kan daar wel wakker van liggen. Natuurlijk wordt er bier (en meer) gedronken en natuurlijk wordt er wiet gerookt, alleen het grote verschil met Nederland is dat wij dat absoluut niet mogen weten, laat staan in huis hebben of halen. Het is zelfs beter om hem te smeren en na het feest thuis te komen en er maar op te hopen dat je huis nog overeind staat. Je bent namelijk hartstikke strafbaar en aansprakelijk als ouders als je wel op de hoogte bent van al het stouts dat zich in jouw huis voltrekt…Wat voel ik me op zulke momenten toch een vreemdeling.

Maar inmiddels geldt dat niet meer voor mijn jongens. Die hebben dat gevoel helemaal niet. Als vissen in het water met vriendinnen en vrienden groeien ze op in een wereld die er voor hun iets meer Amerikaans dan Nederlands uitziet. Gisteren ben ik met de oudste, inmiddels junior op de Highschool en dus bezig met zijn studiekeuzes, naar Juilliard geweest. Juilliard is de Fame-school van Amerika, het mekka van drama, muziek en dans. Middenin New York City. En wat was het fantastisch! De energie, de passie en de creativiteit spatte er vanaf. Er worden ieder jaar maar 18 mensen voor de dramaklas aangenomen en in het totaal zitten er maar een paar honderd mensen op deze school dus echt gemakkelijk om er op te komen, is het niet. Maar het is wel de American Dream van onze oudste. Hij zoog alles op, de beelden, de geluiden, de sfeer, ik zag hem groot groeien.

En ook al hebben we bedacht dat het zo leuk zou zijn om hem nog iets Europees mee te geven door hem in Amsterdam of in Londen te laten studeren, dit kun je hem als ouders als het lukt om geslecteerd te worden, niet ontnemen. Met tranen in mijn ogen keek ik naar mijn volwassen wordende zoon, zoals hij verwonderd door de gangen van zijn droomschool liep.  Mijn zoon met een eigen wil, eigen keuzes en een eigen ontwikkelingspad. Loslaten is de overtreffende trap van liefde, zei mijn lief ooit.

Advertisements

Piemelpaleis

‘Mam, moet jij je benen niet eens scheren?’ Mijn jongste wrijft met zijn hand over mijn schenen. Ik kijk hem aan en schiet in de lach. ‘Zeg snotneus bemoei je met je eigen zaken’, zeg ik. Trots doet hij zijn arm omhoog. “Kijk ik heb okselhaar, mam’. ‘O wow, dat zijn er al heel wat, schat’.
‘jaha, weet ik’ en trots loopt hij weg. Even daarvoor had ik stiekem door het keukenraam mijn oudste met een vriendinnetje onder de buitendouche gespot. Hij stond als een volleerd fotomodel zichzelf af te spoelen terwijl zij verlekkerd naar zijn afgetrainde lijf keek. Rare gewaarwording als moeder.
Die ochtend had mijn middelste mij ondertussen even de les gelezen.
‘Jezus mam, doe even een BH aan. Het was 7.30 uur in de ochtend en ik liep in mijn eigen huis even in een badjas om een kop koffie te halen. ‘Mijn vrienden zijn hier he!’,En Mam, kun je even pannenkoeken bakken, we hebben honger’. Op de bank lagen vijf lange net ontwaakte jongenslijven letterlijk stinken.

Het piemelpaleis, ons huis, met drie puberzonen blijkt het het walhalla voor veel van hun vriendjes. Ieder weekend hebben we logees en doordeweeks komen ze gewoon ook nog even lekker aanfietsen. Ze grazen als een stelletje sprinkhanen de kasten leeg en laten daarna alles gewoon uit hun handen vallen. Zo was gisteren mijn zojuist aangelegde voorraad cola, chips, chocolade koekjes, bananen, energy-drinks en de ijsjes schoon op. En toen ik bij schemerlicht de tuin in keek lagen er overal lege pakjes, flesjes, plastic verpakkingen, t-shirts en zelfs nog een Iphone in het natte gras. Ondertussen lag het hele zootje met lange lijven op de bank, zakken chips en cola binnen handbereik, de zoveelste horror film te bekijken. En om zichzelf daarbij wat moed in te praten, maakte ze de engste scenes belachelijk. Dat relativeert zo lekker.
Daarvoor hadden ze wat golfballen vanaf ons grasveld het water in geslagen en waren alle kussens buiten, tijdens hun watergevecht, per ongeluk met de tuinslang nat gespoten.
De grote kip van Amerikaans formaat, die ik gebraden had, was in vijf minuten tot op het laatste botje naar binnen gewerkt en de liters koude limonade klokten ze binnen ‘no time’ naar binnen.
Ik zat ook aan tafel, maar deed duidelijk niet mee in hun gesprek. Niet dat ik dat niet wilde maar ze waren zo druk met hun conversaties dat ze niet eens merkten dat ik ook nog aan tafel zat. Gelukkig maar want ik wil het allemaal wel graag horen.
Van dikke tieten tot platte billen, ze bleken alles haarfijn geregistreerd te hebben (ik blij dat ik inmiddels een BH aan had). Ze bespraken een hoop uiterlijke kenmerken en persoonlijke wensen en ervaringen op het seksuele vlak. En ze zeikten elkaar af: ‘O, Connor, what did you score lately, o no wait, ever in your life?’ Connor kon er hard om lachen, geen spoortje onzekerheid. Or ‘she really needs to do some quads. Her back is one flat line’. En ‘she is so stupid but what the heck she has huge boobs’.
Ze lachten hard op iedere grap en alles wat ze zeiden, was behoorlijk vrouw onvriendelijk. Af en toe probeerde ik in te breken en mijn vrouwelijke standpunt er met een grap doorheen te fietsen. Maar helaas, ik bleek lucht. Of ‘a fly on the wall’, zoals ze hier zeggen.

Ik denk op zulke momenten altijd even aan mijn zusje die drie dochters heeft. Hoe anders moet het toch zijn om een groep meiden van deze leeftijd bij elkaar te hebben.