Mijn oudste zoon

IMG_0188Ik kijk naar mijn oudste zoon. Ik observeer zijn mannelijke kaaklijn, zijn krullende haar en zijn brede schouders. Het lijkt eeuwen geleden en toch kan ik het gevoel wat ik toen had zo terug halen. Ik krijg er een knoop van in mijn maag en een brok van in mijn keel.

Een maand oud was hij, toen hij stikte in zijn eigen slijm. Hij werd paars, bijna zwart en dat zag ik allemaal voor mijn ogen gebeuren. Ik werd een kamertje ingeloodst om mijn borstvoeding af te kolven en neergezet op een Hartman tuinstoel met een oranje genoemd kussen. Ik heb me nooit meer zo eenzaam gevoeld. Daarna volgde een nachtelijke tocht achter de ambulance aan naar de VU in Amsterdam.

De eerste twee jaren waren dramatisch. Hij had het benauwd, braakte alles onder, kon niet poepen, voelde geen pijn meer. Hij raakte een paar keer weg zodat wij met hem, zo slap als een lappenpop, volslagen in paniek bijna door de slagbomen van de eerste hulp reden. De zuster vergeleek hem met een kikkertje in langzaam warmer wordend water. Die voelen uiteindelijk ook geen pijn meer bij het kookpunt en blijven gewoon zitten.

Hij at niet, sliep niet, viel af, groeide niet meer en kreeg ieder ziekenhuis virus dat er bestaat. Hij droogde uit, hoestte als een oude vent en kreeg een stoma. In twee jaar is hij negen keer geopereerd en heeft hij zestien keer in het ziekenhuis gelegen.

Ik zie nog dat babygezichtje. Zijn grote bange bruine ogen voor het zoveelste nare darm onderzoek of de zoveelste enge spuit en zijn lieve lach als dat weer voorbij was.

Zijn verbaasde maar pijnlijke uitdrukking toe hij opnieuw moest leren poepen, staat me nog helder voor de geest. Zo ook alle handelingen die ik als moeder op de automatische piloot en zonder emotie deed. Robotachtig spoot ik infusen schoon, verschoonde ik stoma zakjes en plakte ik catheters. Als ik hem noodgedwongen pijn deed, moest ik mijn gevoelens wel uitschakelen en naast mezelf functioneren. Angst kon ik ook niet toelaten, er gebeurde gewoon te veel. Al kreeg ik dat s’nachts in de vorm van slapeloosheid en nare dromen natuurlijk dubbel en dwars terug.

Ik kan nog steeds huilen als ik terug denk aan zijn schaterlach in zijn ziekenhuisbedje als ik hem voorlas met rare stemmetjes of als er clowns op de afdeling kwamen.

Zijn eerste en tweede verjaardag vierden we in het ziekenhuis. Zijn eerste stapjes zette hij op het glimmende linoleum in de gang. En zo kreeg hij ook zijn eerste driewieler in de speelkamer op de tiende etage. De verschrikkelijke beelden van 9/11 hebben wij met de chirurgen en andere ouders in de wachtkamer bekeken. Een tikkeltje vervreemd van de boze wereld buiten de zieken huismuren, keken wel elkaar vol ongeloof aan om daarna weer snel op de tuinstoelen in de ziekenzaaltjes te gaan zitten.

We gaven elkaars kinderen s’nachts hun speen en drukten op de noodkop als er, in het bedje naast ons opklapbed, te veel pijn werd geleden.

Het was onze wereld toen. Een wereld die alleen ouders met zieke kinderen kennen.

En dus is dit verhaal voor al die vaders en moeders die hun dagen en nachten op vrolijk gekleurde ziekenhuiskamers met ballonnen, tekeningen en kaarten hun dagen en nachten slijten. Die elektronische piepjes, huiltjes en ganggeluiden moeten verdragen en die dagenlang kippensoep, vanillevla en boterhammen met palingworst als lunch en diner naar binnen werken.

Al die intense ervaringen, emoties en zorgen, maken je wie je bent. Het leven wordt nooit meer zorgeloos, maar ze ebben wel weg, die zwarte visoenen en grote angsten.

Gisteren ben ik met hem naar zijn droom school geweest. Juilliard, het mekka van drama, muziek en dans, middenin New York City. De energie, de passie en de creativiteit spatte van de muren in de gangen en lokalen af. Er kwamen cellos’, harpen, danseressen en dansers langs en op stoeltjes in de aula zaten de Hollywood en Broadway artiesten van de toekomst. En hij, hij zoog alles op, de beelden, de geluiden, de sfeer, ik zag hem groot groeien.

Met tranen in mijn ogen keek ik naar mijn volwassen wordende zoon, zoals hij verwonderd door de gangen van zijn droomschool liep. Mijn zoon met een eigen wil, eigen keuzes en een eigen ontwikkelingspad. Loslaten is de overtreffende trap van liefde, zei mijn lief ooit. Ik kijk naar hem met een diepe bewondering en weet dat hij voor altijd intens en zorgvuldig zal leven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s