Partir c’est mourir un peu

DSC_0296Ik heb zojuist mijn moeder op het vliegtuig gezet. Nou ja, geprobeerd haar zo goed mogelijk door de drukte richting gate te loodsen. Ik had gehoopt dat ze haar ijdelheid zou laten varen en in een rolstoel zou gaan zitten om vervolgens haar veilig en met een sneltreinvaart aan de andere kant van de douane te laten rollen. Maar ik had het kunnen weten. Die rolstoel weigerde ze natuurlijk in alle toonaarden. Nee, schudde ze beslist haar hoofd. Haar tanden op elkaar.

Mijn moedertje, ijdel, vastberaden maar ook twijfelend, actief maar ook afwachtend, eigengereid, zorgzaam en lief. Inmiddels zijn haar haren grijs en schuifelt ze soms een beetje. Haar handen trillen maar hebben prachtige rode lange nagels, haar mond altijd rood gestift. Ze krijgt aan de lopende band complimenten over haar elegante uiterlijk en dan vooral over haar schoenen. “ik had ze al drie keer kunnen verkopen”, zegt ze dan.

Tien dagen geleden heb ik haar en mijn broer van het vliegveld opgehaald. We hebben ons suf gelachen, we hebben geshopt, een goede en een slechte film gezien, we hebben gepraat, te veel gedronken en gegeten. We hebben genoten van moderne en oude kunst, club- en klassieke muziek en performance theater. Ze heeft de topmomenten, de lol, de liefde maar ook de nukken en grillen van ons gezin gezien. Ze heeft me zien lachen en huilen en ze heeft me zien doorslaan toen de jongste na honderd keer aardig vragen nog steeds niet naar me luisterde. Ze heeft haar oudste kleinzoon op het podium zien heersen en stress om zijn huiswerk zien hebben. Ze heeft haar tweede kleinzoon op zijn hooverboard door het huis zien scheuren en hem met zijn te stoute opgeschoten pubervrienden zien lachen. En ze heeft haar derde kleinzoon stoer zien doen voor zijn maatjes en boos zien zijn op de strafbank bij basketbal. Vandaag nog hebben we de slechtste film ooit gezien, liggend in veel te grote Amerikaanse bioscoop stoelen met cupholders en electrische voetensteun in een lege zaal. Zij een ijsje, ik thee en gele M&M’s. En elke keer als ik haar na een bezoek weer naar het vliegveld breng, is de tijd dat ze hier was, ook gevlogen. Wat is dat toch? De leuke dingen gaan zo snel voorbij.

Advertisements