Welkom in Suburbia

DSC_1922Het was in de lente. Het jaar was 2010. We hadden hard gewerkt, heel hard. Zojuist waren we, na uren vertraging, midden in de nacht aangekomen in het Egyptische resort waar we een week zouden blijven. Een hobbelige rit over zandwegen in een oude wiebelige bus had ons hier, in een woestijnachtige zandbak, maar wel aan een prachtige zee, afgezet. Met onze drie zoontjes en koffers, stonden we bij de balie en kregen we ons gewilde polsbandje. Morgen zouden we gaan ontspannen, een boek lezen, snorkelen, op kamelen rijden en genieten van fruitcocktails. Moe van de reis, liepen we sjokkend naar ons appartementje, een fles witte wijn onder onze arm. De bougainville liet mijn zintuigen genieten en de warme lucht kietelde over mijn huid. Nadat we de kinderen in bed hadden gestopt, ploften we in de tuinstoelen ons balkonnetje. De zwoele avondwarmte maakte me ontspannen en rustig nipte ik aan mijn koude glas wijn. Tevreden keken we elkaar aan. Even niets. Alleen elkaar. De zee golfde ruisend op de achtergrond.

Ineens ging de telefoon. Uit New York. Ik hoorde een verre stem door de telefoon en schoof de balkondeur dicht om de kinderen niet wakker te maken. Over zes weken moesten we verhuizen naar de Verenigde Staten. We mochten kiezen, New York of Chicago, zei de stem. We keken elkaar aan, verschrikt. We kusten elkaar, blij. En we maakten plannen, opgewonden.  Tot diep in de nacht. Het voelde als onrustig, het voelde als avontuur, het voelde spannend en het voelde doodeng. Ik wist het wel, misschien, maar toch kwam het onverwacht.

De balkondeur was in het slot gevallen. We zaten buitengesloten, afgezonderd van onze kinderen, in de Egyptische nacht. Een volstrekt nieuwe toekomst onder een heldere sterrenhemel trok aan ons voorbij. De slapende jongetjes binnen merkten nog niks. Die zouden het morgen pas horen. Wat zouden ze ervan vinden? Vriendjes, school, familie, alles achterlaten. En voor hoe lang? Ik moest mijn psychologen bestaan opdoeken, ik ging mee als expat vrouw, ik werd voor onbepaalde tijd fulltime moeder. Wat vond ik ervan? Was het fijn om even een pauze in te lassen? Zou ik ook nog terug kunnen? Wat ging ik daar doen? Wie ging ik daar ontmoeten? Waar gingen we wonen? New York? Chicago?

We vroegen ons van alles af en dat we niet meer naar binnen konden, hadden we pas in de gaten toen de strandwacht ons opmerkte en onze deur met geweld open beukte. De jongetjes werden nog steeds niet wakker.

De dagen daarna werden gevuld met gesprekken, dromen en twijfels, de jaren daarna met vernieuwing, verandering en verbazing.

Amerika, een westers land, met westerse normen en gebruiken, bleek zo anders dan Nederland. Amerikanen waren niet hetzelfde als wij, vriendelijk en enthousiast maar moeilijk te peilen. Mijn beroep, psycholoog, leek opeens niet meer van mij. En ons dorp, het strand en de zee leken heel ver weg en heel lang geleden.

Ik begon een blog en doopte het ‘Family Jansen goes newyork.com. Kijken, luisteren, voelen en schrijven over wat me bezig hield, wat we meemaakten, wat we zagen en hoe we veranderden, dat hield me bezig. Het is inmiddels een dagboek van driehonderd pagina’s geworden, een document voor mijzelf, mijn gezin en mijn dierbaren overzees.

Ondertussen zette ik mijn kinderen op de rit en bracht ik mijn echtgenoot iedere dag naar de trein voor zijn dagelijkse ritje naar zijn carrière in New York City. ‘If you can make it there, you can make it anywhere’. Ik zag hoe mijn mannen floreerden. Ze spraken als vanzelf vloeiend Engels terwijl ik mij nog honderd keer per dag versprak en zij zich dan weer schaamden voor het idiote accent van hun moeder. Zo zei ik ooit tegen een juf dat het zo moeilijk was om de hele dag niet in je mothertong te kunnen spreken waarna zij me er fijntjes op wezen dat ik het eigenlijk had over een slipje. Ik zei tree in plaats van three of noemde hun vriendje Mashew in plaats van Matthew. Zij wenden aan alle nieuwe gewoontes en gebruiken. Ze kenden alle spelregels van American Football, Lacrosse en Baseball in een mum van tijd uit hun hoofd en bleven al snel logeren in Amerikaanse gezinnen. En ik? Ik worstelde met wie ik was en mijn eigen ambities Ik genoot van alles wat ons nieuwe leven mij bracht en New York te bieden had, dat was het niet. Ik ging naar yoga en leerde op mijn hoofd staan, ik deed teken- en schildercursussen en probeerde zo goed en kwaad als het kon Amerikaanse vriendinnen te maken. En dat kon heel eenzaam aanvoelen. Zo stond ik met mijn beste integratiebedoelingen met een verkleed kraam op de jaarlijkse Halloween braderie en zette welgeteld tien dollar om. En ik probeerde het als klassenmoeder maar voelde me volstrekt ontheemd toen op een ochtendbijeenkomst alle moeders gingen staan en met hun hand op hun hart en gekeerd naar de vlag ‘Star Spangled Banner’ zongen.

Inmiddels wonen we zes jaar in Amerika. Mijn jongens zijn gewend aan mijn accent en al mijn activiteiten zijn op een rustiger plan gekomen. Het schrijven is gebleven.

Ik maak de balans op en weet dat ik over niet al te lange tijd terug wil. Niet omdat ik hier niet gelukkig ben. En niet omdat ik het te eenzaam vind. Ik heb ontdekt dat ik juist heel goed alleen kan zijn. Ik heb ontdekt dat ik verhalen wil vertellen, dat ik wil creëren, dat ik schrijfster wil zijn. New York heeft me avontuur, ontwikkeling, inspiratie en creativiteit gebracht. De verhuizing naar Amerika is een reis naar mezelf geweest. Soms heb je afstand nodig om te worden wie je bent. En nu ik mijzelf gevonden heb, weet ik dat ik aan de andere kant van de zee pas echt mezelf kan zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s