Schrijven+ Snurken=Slapeloosheid

IMG_2141Leuk hoor, zo’n roman schrijven maar ik word al dagen om 4 uur wakker en kan niet meer in slaap komen omdat de hoofdpersonen in mij boek besluiten om midden in de nacht hun karakter of hun verhaal aan mij te openbaren. Tel daar een snurkende echtgenoot bij op en je zit om half 5 s’ochtends achter je computer. Denk nou niet dat ik daardoor overdag het gevoel heb, al een werkdag achter de rug te hebben. Na de zoveelste kop koffie ben ik namelijk zodanig opgedraaid dat ik voortdurend het gevoel heb niet genoeg geschreven te hebben. En de helft van wat ik schrijf, blijkt bij daglicht onbruikbaar. Tsja, het leven van een schrijfster gaat niet over rozen (en slapen als een roosje doe ik zeker niet). Ik heb het al geprobeerd met flessen wijn maar dat zorgt voor pieker- en plaspartijen en een onmetelijke dorst in de nacht. En niet te vergeten een mistig hoofd de volgende ochtend wat ook niet helpt bij de inspiratie en productiviteit. Ik probeerde het met de blauwe stewardessen pillen en drankjes die hier in Amerika over de counter beschikbaar zijn. Maar dat lijkt voor mij meer op een placebo waar ik onmiddellijk doorheen prik, dan op een medicijn. En aan echte slaappillen begin ik niet. Daar kom ik nooit meer van af. Door oordoppen hoor ik tot vervelens toe mijn eigen adem. En door het suizen heen probeer ik, geheel tegen mijn eigen wil in, steeds te luisteren of ik het snurken nog hoor.  Of ze blijven niet zitten en vallen uit mijn oren. Nee, ik ben gewoon veroordeeld (in ieder geval tot mijn manuscript af is) tot een leven in de donkerte van de ochtend. Alhoewel donkerte, hier onder de rook van New York City wordt het eigenlijk nooit helemaal donker. Het kunstmatige licht van de stad schijnt over de toppen van de bomen heen en de lampjes van The City dansen aan de horizon. En nu ik het zo opschrijf, het is hier ook wel heel mooi en sereen om vroeg wakker te worden. Het maanlicht spiegelt in nog in het water terwijl de zon komt langzaam opkomt en de lucht een roze gloed geeft.  De vogels beginnen te fluiten. Het is hier vroeg lente, precies zoals de groundhog van Poughkeepsie een paar weken geleden voorspelde. Ons eiland wordt langzaam wakker en ik zie de eerste konijntjes over het grasveld springen en de eenden hun strepen door de Long Island Sound trekken. En ik hoor The New York times op de deurmat vallen. Ik ben eigenlijk wel een ochtendmens. Slapeloosheid +Stilte = Schrijven

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s