Stress in de yogales

IMG_2135Vanochtend lag ik op mij yoga matje in een overvolle klas met ujjayi ademende mede yogi’s. Omdat ik een ervaren klas in was gestapt, had ik mij achterin geïnstalleerd. Er heerst namelijk een strikte hierarchie in de New Yorkse Yogawereld, de besten op de eerste rij en de slechtsten op de achterste rij. Nu ben ik geen beginner meer maar de acrobatiek die de de besten en middelmatigen laten zien, daar wil en kan ik me waarschijnlijk nooit mee meten. Dus achterin de hoek dan maar. Aangezien het nogal druk was, hield de yoga juf van tevoren even een verhaaltje over veiligheid. We moesten naar haar cues luisteren, dat was de boodschap. Maar ambitie is in deze klas vol New Yorkse strebers geen vreemd woord. Een mannetje van 1.50 m (die ik overigens iedere dag in een Hummer door de straten van de suburbs zie rijden) presteerde het om achterwaarts op zijn handen te gaan staan terwijl de rest van de klas nog in downward facing dog stond. Dat ging volgens de juf tegen alle regels van veiligheid in en hij werd erop gewezen zich aan haar aanwijzingen te houden. Deze correctie zorgde ervoor dat hij toch nog even de showpik uit hing door vanuit de schouderpartij zichzelf nog rechter omhoog te duwen. Waarop een mevrouw naast hem op de eerste rij zei; O that’s so unfair that he gets to do that already….Dat ging de juf helemaal te ver en ze maande ons op onze mat te gaan zitten omdat ze deze opmerking even wilde adresseren. ‘What a crap’, schreeuwde ze. Unfair? If you think it’s unfair, try another class!’. Hierop stond de mevrouw van de eerste rij op, smeet haar yogamat en deken woedend in de hoek op de voorste rij en beende de klas uit om vervolgens haar beklag te gaan doen bij de manager van de sportschool. Ze was goed te horen. Ik keek, al rollende met mijn ogen mijn Franse buurvrouw op de achterste rij aan, die op haar beurt een grimas trok die boekdelen sprak. De klas ademde harder dan normaal. Ik werd weer even met mij neus op de Amerikaanse hysterie gedrukt. En direct na de yogales was het weer raak. Een moeder van school had het over de vraag van haar dochter van acht, hoe baby’s in de buik van hun moeders komen. Ze had niet geweten wat daarop te antwoorden….Een kind van acht jaar! Met een kleiner zusje. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je dan als moeder nog steeds niet weet wat je moet zeggen. En toen was het tijd voor mijn dagelijkse shot Ted Cruz op de tv die bij hoog en bij laag beweerde dat masturberen verboden moet worden, net zoals abortus, het homohuwelijk en ‘planned parenthood’. OMG, wat staat deze wereld soms toch ver van mij af. Volgende keer toch maar naar een minder ambitieuze yogales. Kan ik al die idiote dagelijkse ontmoetingen lekker van me af ademen.

Advertisements

2 thoughts on “Stress in de yogales

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s