Als Europeaan in The Bronx

IMG_2354Ik had het nog nooit zo scherp gevoeld maar gisteren stond ik in een Italiaanse bakkerij in een zijstraatje van Arthur Avenue in the Bronx, het echte little Italy van New York en ik voelde me als God in Frankrijk. Ik luisterde naar de Italiaanse bakker die bevlogen stond te vertellen over het procedé dat hij al sinds zijn overgrootvader de bakkerij was begonnen, door zijn familie gevolgd werd om het brood, de broodsticks, de brushetta en de ciabatta te bakken. Gewoon meel, gist, water en zout. Niet meer en niet minder. Geen suiker, geen honing, geen kaneel, geen kleurstoffen en geen emulgatoren. De muren waren nog steeds met witjes bedekt en hier en daar stond een roestige oude deegmachine werkeloos in een hoek. De oude houten schuif stond naast de nieuwe oven. Ik stelde een vraag en hij vroeg naar mijn accent. En ook al was hij geboren in The Bronx, we hadden direct een band. Een soort gezamenlijke geschiedenis. Hij had rondgereisd in Europa, op zoek naar zijn familie historie en hij was in Amsterdam geweest. En zo deelden we in 5 minuten allerlei korte herinneringen. Daar middenin The Bronx werd ik overvallen door een sterk gevoel van Europees chauvinisme. Ik voelde me geen Nederlander, ik voelde me geen immigrant, nee ik was en ben een Europeaan. Net zoals de bakker. En ik was er ineens zo verschrikkelijk trots op. Ik was trots op Italië, op Spanje, op Frankrijk, op Oostenrijk, op Engeland, op Nederland, op Scandinavië, op Duitsland, ja op heel Europa eigenlijk. Ik dacht aan de verschillende keukens, de klassieke gebouwen, de kleine huisjes, de kleine smalle straten, de grachten, de kleuren en de landschappen. Zelfs de tulpenvelden en de molens passeerden de revue. Onder alle droge worsten aan het plafond, naast de verse pasta en tussen de vleestomaten en olijven, was ik me ineens bewust van al die prachtige Europese erfenissen. De erfenissen die New York ook rijk is maar die je wel moet weten te vinden. Een overdekt marktje waar je heerlijke ouderwetse espresso drinkt en van die Europese kleine koekjes bij eet, niet van die mega chocolate chip dingen en bagels met orio koekjes spread. Het relaxte gekeuvel aan de toonbank van de kaasmaker. Niet dat gehaaste Take-away voer. De katholieke Maria prenten boven een rommelig bureautje, het oude Italiaanse flirtende mannetje en het gebrekkige Engels van de pasta maker. En ook al kom ik eigenlijk van de aardappels, de boerenkool en de gehaktbal, de spaghetti pommodore, de mozzarella en de truffelkaas voelden als of ik in mijn eigen domein was. Ik was even helemaal thuis in New York.

 

Advertisements

In New York hebben zelfs de wijzers van de klok haast.

IMG_1554De tijd. Waar blijft ie eigenlijk? Een paar dagen voor mijn 45e verjaardag besef ik me des te meer hoe kostbaar die is. Me time, family-time, down-time,  party-time, us-time…..

De tijd.

‘Living in the fast lane’ kun je hier toch echt letterlijk nemen.Heb je vorige week iets spannends of leuks meegemaakt, lijkt het alsof dat alweer een eeuwigheid geleden is omdat er dan alweer tig dingen zijn gebeurd in die ene week die even leuk en spannend bleken. Denk je dat je agenda al best vol is? Nee, er kan echt nog wel wat bij. In New York kun je namelijk al snel het gevoel hebben iets supercools te missen.

Zo waren we vorige week nog bij de sluiting van de Nasdaq, zaten we een glas wijn te drinken bij de ondergaande zon op een dakterras met uitzicht op the Hudson en waren we na een superdiner in The Soho House ineens in de clubscene beland. In de taxi naar de club op de schoot van een manvrouw met leren outfit, moest ik met hem/haar op snapchat, ook al zo’n haastige app, aangezien hij/zij een lesbische crush op mij bleek te hebben. En dat allemaal op een maandagavond. Ik had het voor geen goud willen missen maar mijn hemel, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Te veel leuke dingen in te weinig tijd. Kan dat? Word ik verwend, te blasé misschien?

Ik kan het niet meer echt vergelijken na zes jaar uit Nederland weg te zijn maar ik heb altijd het gevoel dat tijd hier letterlijk vervliegt, gehad. Gisteren had ik het er nog over met twee Nederlandse vriendinnen die hier even wonen en werken. Het tempo ligt hier echt hoger. In New York loopt iedereen snel, fietst iedereen als een bezetene en hoor je om de haverklap een auto toeteren omdat het verkeer niet genoeg opschiet. New Yorkers praten zelfs snel. En het komt misschien ook omdat New Yorkers een sterke neiging hebben om alles vooruit te plannen. Ben je nog niet op zomervakantie geweest, moet je eigenlijk alweer beginnen met het reserveren van de wintersport. En het Lente sport seizoen van de jongens is nog niet afgelopen of mijn inbox zit alweer vol met inschrijf formulieren voor de sporten in de Herfst. Zelfs de inenting papieren voor het volgend schooljaar heb ik vandaag ontvangen.

Geen wonder dat mijn yogaklas zo supervol is. Je moet echt vechten om een plekje en vaak lig je zij aan zij. Iedereen zit hier op zijn matje verplicht even uit te puffen. Genieten van het moment? Daar heb je toch cursussen voor? Even niets doen, op je kont zitten? Nee, dat kan niet. Er moet gesport worden. Jong blijven is belangrijk. En er valt altijd wel wat te shoppen. Mijn inbox stroomt niet alleen vol met activiteiten voor de kinderen maar ook met aanbiedingen en vroegboekkortingen. Kost ook allemaal tijd. Voor je het weet, is je dag voorbij en heb je niets gedaan wat op de agenda stond omdat er steeds weer iemand of iets tussendoor komt dat tijd vergt. En zo razen we hier lekker door met zijn allen. New York, de stad die nooit slaapt. Die energie, daar lijkt geen klok tegen opgewassen. Het lijkt wel alsof de wijzers hier zelfs haast hebben.