Mijn 7 years itch

Ik reis per trein door Nederland. Van Haarlem naar Rotterdam. De groene wijde vlaktes trekken aan me voorbij en de lucht heeft de blauwgrijze wolken die ik zo goed ken. Het licht is diffuus maar helder en de koeien steken mooi zwart wit af tegen die groene, blauwgrijze achtergrond. Het is net alsof ik door een Oud Hollands landschapstafereel zoef. Ik ben op weg om mijn roman in wording te bespreken. Of het de laatste loodjes zijn dat weet ik nog niet maar dat het wat gaat worden, dat weet ik zeker. Het zijn de laatste dagen van een maand vakantie in mijn moederland. Het kikkerlandje waar mijn dierbaren en vrienden hun leven leiden en dat ik over precies een week weer ga verlaten. Ik heb er helemaal geen zin in. Ondanks alle drukte en het reizende circus hier zie ik nogal op tegen mijn reis terug. Het is een beetje alsof je afscheid gaat nemen van een afscheid. Niets is namelijk zeker en wanneer we weer gaan terugkeren, eigenlijk ook niet. Dat ik terug wil, dat wel. Dat is zo zeker als kan zijn. Ik zoef verder en denk aan de toekomst. Het wordt een raar jaar, een interessant en spannend jaar, dit zevende jaar in New York. Vol onzekerheid en verandering. Wordt Trump of Hillary president? Hoe verloopt de Brexit? Wat staat Europa te wachten? Ties is klaar met de Highschool , op zoek naar een theateropleiding van zijn gading en gaat uit huis, Morris start zijn freshman jaar in Highschool en is officieel groter gegroeid dan Jim en ik, Doede heeft zich voorgenomen dit jaar beter zijn best te doen bij Nederlandse les, ik hoop mijn boek af te krijgen en uit te geven en onze plannen om volgend jaar zomer terug te reizen krijgen een serieuze vorm. Alleen niets is zeker. Waarom heb ik toch zo weinig zin om terug te gaan? Ik bekijk de foto’s op mijn telefoon. Het afgelopen jaar trekt aan me voorbij. Mooie plaatjes van New York City, Mexico, Costa Rica, winterlandschappen, lentebloesem, LaCrosse toernooien, podiumkunsten en andere reismomenten. Soms is het goed om weer even te weten waar je vandaan kwam. Even voel ik me sterker. We gaan er wederom een mooi nieuwe jaar van maken.

Het is een week later en ik zit om half vier in de ochtend klaarwakker achter mijn laptop. Ik ben weer op Amerikaanse bodem. Gisteren geland. Ik heb mijn eerste huilbui achter de rug en heb weliswaar kort maar lekker geslapen. Ik staar in het donkere buiten, luister naar de loeiende airco, hoor de sirenes van een glimmende rode brandweerauto en denk: ‘Wat doe ik hier?’ Ik heb weinig zin in alles. Geen helpende gedachte als je toch al vatbaar bent voor heimwee. Heimwee naar mijn ouders, mijn zusje, broertje en hun gezinnen, mijn schoonfamilie, mijn vrienden, heimwee naar de Albert Heijn, heimwee naar mijn fietstochtjes
door het prachtige Haarlem, heimwee naar de terrasjes van Amsterdam en heimwee naar de ondergaande oranjerode zon aan het Noordzee strand. Dus wat doe ik hier?

Natuurlijk weet ik wat ik hier doe. Wij wonen hier. Op een eiland vlakbij New York. In een rond huis aan het water. Hoe bijzonder, dat ga ik natuurlijk nooit meer in mijn hele leven vergeten. Hier aan de keukentafel met uitzicht op prachtige vogels en varende bootjes schrijf ik mijn debuutroman. Ik kan naar New York City wanneer ik maar wil. Ik stap op mijn SUP plank als ik daar de behoefte toe voel en peddel naar de horizon of het geheime strandje om de hoek. De jongens spelen hier in de tuin rondom ons huis Football en Lacrosse, duiken in het water en fietsen naar hun Amerikaanse vriendjes. En ze vangen Pokemons, dat ook. Ik heb gewoon last van de ‘seven years itch’. Laten we het daar voorlopig maar op houden!

Advertisements

4 thoughts on “Mijn 7 years itch

  1. Ohhh wat schrijf je toch herkenbaar! Vind het altijd weer heerlijk om te lezen, word er ook een beetje melancholisch van hier achter mijn computer in Breda. Nu een jaar terug in ons kikkerland, en ja heel tevreden en blij, maar heb nu natuurlijk wel af en toe last van de ‘omgekeerde’ itch, zo’n buitenlands gezinsleventje kent nu eenmaal wat meer avontuur en variëteit. Geniet er nog maar even van!

    Liked by 1 person

  2. Als Ik dit lees over valt me de heimwee weer. Soms lijkt het of ze over mij zelf schrijft.
    Dan denk Ik aan de keer dat Ik thuis was en huilde en nou moet Ik weer terug.
    48 jaar geleden ons kikkerlandje verlaten, maar ze gaat nooit weg uit je hart.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s