Post Trumpetic Stress Syndrom

Het is nu twee weken geleden maar het geldt als een gebeurtenis waarvan je over twintig jaar nog exact weet wat je deed en waar je was op het moment dat het gebeurde. Zoiets als 9/11. Zo’n dag dat de wereld even stil staat en dat je weet dat die voorgoed veranderd is. Hier in New York staat de wereld op zijn kop. Trump Tower wordt permanent zwaar bewaakt en de demonstraties zijn niet meer uit het straatbeeld geweest. Een grote vrouwen mars op 21 januari in Washington staat gepland en de algemene tendens is angstig. De halve wereld staat in brand en Trump lijkt met de keuze van zijn kabinetsleden op een ramkoers in ontvlambare gebieden in zijn eigen land en in de wereld te zijn. Gisteren bekeek ik een documentaire reeks van Oliver Stone over de verschillende regeerperiodes vanaf 1900 in de VS. Helaas leert niemand van de geschiedenis en beginnen we wederom aan een tijdperk van oorlogsindustrie en agressie. En dan wellicht nog erger dan dat vader en zoon Bush hebben veroorzaakt. We gaan het zien maar ik maak me toch ernstige zorgen.

Gelukkig is er iemand die zich om hele andere zaken zorgen maakt. Melania heeft aangegeven dat ze met Barron voorlopig toch maar in haar toren in New York blijft wonen. De verhuizing Naar Washington is nu te zwaar voor hem en dat zo kan hij in ieder geval het schooljaar lekker in New York City af maken. Ik frons mijn wenkbrauwen. Het is toch niet te geloven dat je twee jaar hebt om je voor te bereiden op en je je dan gedraagt alsof je er net over bent na gaan denken. O jee, het is zover en nu? President en first lady van de Verenigde Staten, het is verdomme toch zo dat daarmee verplichtingen gemoeid zijn? Leg dit maar eens uit aan al die militaire families die om de zoveel tijd ergens anders geplaatst worden. Of de dakloze gezinnen die van shelter naar shelter gaan. Ik kan gewoon niet geloven hoe egocentrisch die Trumpen zijn. Melania kan gelukkig lekker bij haar nagelsalon en botox dokter in NYC blijven en doen alsof ze het zo goed voor heeft met haar verwende zoontje op zijn Private School in zijn vertrouwde omgeving. Stel je voor dat Michelle Obama dit had bedacht toen zij acht jaar geleden voor de keuze stond.
Ik krijg steeds meer het idee dat Donald en Melania nooit hadden gedacht dat hij werkelijk president zou worden maar ook dat ze er totaal geen zin in hebben. Of zou Melania van de gelegenheid gebruik maken en de lat relatie beginnen omdat ze van de verplichte sex met die wanstaltige Donald af wil zijn?
Hoe dan ook, het zou volgens mij juist goed zijn voor dat verveelde mannetje dat stond te gapen achter de rug zijn vader tijdens diens overwinningsspeech. Maakt hij ook eens wat mee waar hij voor moet vechten. Hij zal misschien net als wij een Post Trumpetic Stress syndroom hebben maar hij overleeft het echt wel.

 

Advertisements

De poezenfluisteraar

2013-01-12-10-36-04Even iets ‘on a lighter note’ na alle verschrikkingen van de afgelopen week. Ik wil het met jullie hebben over de poezenfluisteraar. Je hebt natuurlijk allerlei soorten fluisteraars, mensen die, op een ‘hoger’ niveau dan praten, met dieren of bomen en planten kunnen communiceren. Via lichaamstaal of oogcontact bijvoorbeeld. Ze fluisteren met paarden, met honden en met dolfijnen, met varens of een oude eik. Er zijn films over gemaakt en er bestaan praktijken voor het betere gesprek met andere levende organismen dan de mens. En natuurlijk zal er ook echt wel iemand bestaan die op die manier de katten psyche begrijpt. Van ‘Pussy graber’ had ik de afgelopen weken vaker dan me lief is gehoord. Maar van ‘pussy whisperer’? Nee, dat woord was ik nog niet eerder tegen gekomen. Het kwam ter sprake aan de lunchtafel bij een Franse art galerie in SOHO waar ik was uitgenodigd. We zaten geanimeerd met elkaar te praten over van alles en nog wat. De kunst, Trump, Hillary, Europa en de wereld. ‘Out of the blue’ riep een perfect gekapte ietwat gemaakte mevrouw tegenover me, waarschijnlijk om van de politieke praat af te zijn, dat er nu toch wat vreemds was gebeurd in The Upper East bij haar Soul Cycling les…Ze moest blijkbaar dringend iets kwijt.

Nu moet je weten dat Soul Cycling in New York een ware cult aan het worden is. Werkelijk heel Manhattan trapt er op los op energieke stampende muziek en voor iedere klas staat een hyperactieve afgetrainde juffrouw met oortje en microfoontje druk te schreeuwen. Je kunt er zelfs je verjaardagsfeest vieren met een leuke groep vriendinnen of een film op IMAX scherm met Dolby Surround geluidseffecten bekijken. Je komt er als herboren vandaan. Zo schijnt het…Terug naar de ‘pussy fluisteraar’. De mevrouw was blijkbaar nogal ontdaan over het verhaal. Het bleek dat haar hele klasje Upper East vrouwen al maandenlang stapelverliefd was op haar soul cycle trainster, een lesbienne die door haar sport was gered van de ondergang, was herboren en dus een ware hit was geworden. Het probleem was nu dat een van haar vriendinnen haar man en kinderen had verlaten en voorgoed bij Stacey, de trainster, was ingetrokken. Bovendien waren de populaire Soulcycle guru en haar nieuwe vlam van plan een real life soap te laten maken van hun romance en hadden de TV uitgenodigd. Hierop had haar ex-man een rechtspraak aangespannen tegen het nieuwbakken stel. Stacey bleek een ‘pussy whisperer’ te zijn. Iemand die op hoger niveau met de vrouwelijke genitalien communiceert dus. Nader onderzoek op het internet bracht me ineens verhalen over afgelopen zomer waar de Pussy whisperer in The Hamptons een heel bekend fenomeen was. Heel Long Island zat blijkbaar vol personal trainers van het vrouwelijke geslacht met lesbische gevoelens die met hun leerlingen meereisden en de hele zomer bleken te fluisteren tussen de benen van hun leerlingen. Zojuist kreeg ik drie emails van mijn mede yoga klasgenoten binnen. Of ik 60 dollar wilde inleggen om haar die ons zo doet groeien in yoga en meditatie, onze ‘backbone’ in het leven, onze steun en toeverlaat, een fijn verwencadeau te kunnen aanbieden. Ik zag mijn lesbische yogalerares voor me. Ik zag haar groupies die net wat te veel om haar heen hangen en net te veel hun best doen en dat leidt behoorlijk af als je ondersteboven door je benen in The Downward dog naar achter kijkt. Dat cadeau zal wel iets met fluisteren zijn….Dat is overigens altijd nog beter dan grijpen, maar naar die 60 dollar kunnen ze fluiten.

 

 

 

Mijn stukken in de media

Mijn blogs voor Linda’s wereldwijven

artikel in psychologie magazine

Groeten uit Amerika voor Vrouw.nl

Blogs voor j/m ouders

artikel in vrouw magazine

Kort verhaal