De emotionele achtbaan

img_2563Er zijn van die emotionele achtbanen waar je duizelig uitkomt en er dan vervolgens weken over doet om weer een beetje stevig met je voeten op de grond te staan. De afgelopen weken heb ik in een aantal van die op en neergaande, loopholes makende karretjes gezeten. Wonen in het land van Trump (goeie naam trouwens voor een amusement park, net zoiets als het ‘Land van Ooit’) geeft een extra dimensie aan het leven, zal ik maar zeggen. Van woede tot onbegrip, van verdriet tot angst en van moedeloosheid tot lol, die man weet elke snaar in mij te beroeren. Ik heb het een paar dagen zonder hem geprobeerd. Maar helaas is er geen ontkomen aan aangezien hier in de supermarkt, de sportschool, wc’s, restaurants, benzine stations, werkelijk overal TV schermen hangen,en het nieuws met zijn hoofd en uitspraken je dus 24/7 aanvliegt. De man is een politieke onbenul of een ‘mad genius’, is mijn voorlopige conclusie en we moeten met zijn allen maar wennen aan de achtbaan van Trump. Ik was dan ook blij dat ik heel kort even kon ademhalen in Nederland. Ook al was dat door de weinige tijd en het drukke programma ook een race tegen de klok. Altijd weer heb ik het gevoel iedereen te kort te doen maar dat hoort er un eenmaal bij. Daarnaast leur ik met mijn roman in wording bij uitgevers en moet ik weer terug achter de schrijftafel. Het wordt met name schrappen geblazen…Kill your baby’s., nou niet echt mijn  ding en ik merk ik dat ik het voortdurend uit zit te stellen. Want er zijn genoeg andere dingen te doen zoals bijvoorbeeld het Wereldwijven boek, een super leuk project waar gelukkig wel succesjes te boeken zijn. Het wordt een verzameling portretten van 25 vrouwen uit 25 verschillende landen. Uitgever gevonden, ‘She decides’ als goed doel en Ploumen wil waarschijnlijk het voorwoord schrijven. Toppen en dalen dus. Maar ik moet niet klagen want mijn zoon van 17 is tot veel hogere toppen gegaan en in veel steilere dieptes afgedaald. Mijn God. Auditie doen voor drama scholen…Dat is al een drama op zich. Iedere keer dat ik hem afzet op het station heb ik het gevoel hem naar de slachtbank te brengen en ben ik de hele dag misselijk aan het wachten tot hij belt met de mededeling dat hij door of niet door is. Ik zou na de eerste poging waarschijnlijk al in een hoekje gaan zitten en mijn ambities bijstellen dan wel begraven om ze misschien in de verre toekomst nog eens op te duikelen. Zo niet Ties. Die veert gewoon rustig weer op, herpakt en gaat er weer staan. Voor die tafel met zuur kijkende grijsaards van mijn leeftijd of ouder. En het is nu niet zo dat hij steeds hetzelfde trucje kan laten zien of positief benaderd wordt. Zo was Amsterdam letterlijk een drama, een botte klucht, en een stuk minder inspirerend voor hem dan de New Yorkse en Londense audities. Ties stond met een jetlag zijn ding te doen, werd uitgemaakt voor Ken (van Barbie weet je wel), had klaarblijkelijk een ontoereikende Nederlandse woordenschat en had het gevoel steeds kleiner gemaakt te worden door zijn beoordelaars. Geen ‘match’ dus, Ties en de Nederlandse drama wereld. Helaas pindakaas maar ook o zo jammer aangezien de deur naar een Nederlands theaterleven voor zijn en ons gevoel nu niet eens meer op een kiertje staat. Waar staat de deur dan wel open? Voorlopig is het nog een paar weken afwachten. De audities voor NYU-Tisch, PACE NY en Carnegie Mellon gingen goed maar daar krijgt hij pas over een maand de resultaten van. Hij heeft het geschopt tot de laatste ronde van Juilliard maar mocht daarna niet door.  Bij Guildhall is hij ook afgewezen. Bij London Academy of Dramatic Art is hij door naar de volgende ronde en moet hij half maart opnieuw zijn opwachting maken en eergisteren heeft hij zijn eerste auditie voor Royal Academy of Dramatic Art gedaan. Goed gevoel over, resultaat hoort hij in de komende weken….Aargh!!! Het is om gek van te worden. Ondertussen ben ik zo trots op hem. Op zijn talent, zijn passie, zijn discipline en doorzettingsvermogen maar met name zijn veerkracht. Waar ik op mijn 45e de lastige dingen uit- of afstel omdat ik ze lastig of doodeng vindt,  doet hij het allemaal toch maar even op zijn zeventiende. Ik leer er iedere dag weer van. Evenals dat ik leer van het geduld dat zijn broers hebben. Met hem, met mij en met de hoeveelheid aandacht die naar hun oudste broer gaat. Braaf (en soms met gezonde tegenzin) zitten ze donderdag as. weer met mij op de eerste rij als Ties de rol van Tony in The West side story vertolkt. De week daarna moeten ze weer komen opdraven, dit keer met Ties als MacBeth.  Allebei luisteren ze geduldig naar zijn gedachten en emoties na audities en vooral zijn oefensessies vantevoren drijven hen soms tot waanzin. Hun waanzin konden ze afgelopen week gelukkig kwijt op de ski’s waarbij Jim en ik na de opmerking: ‘Can you at least try to keep up’ het ‘samen met je zoons’ skieen maar opgegeven hebben. Gelukkig kunnen ze de rest van hun opgebouwde energie ook kwijt in de fysieke aanvallen richting hun vader.  Jim is afwisselend kop van jut of boksbal met als gevolg ‘dead legs’, ‘numb arms’ en blauwe plekken. Gelukkig ontspring ik die dans maar echt, ik kan me voorstellen dat ze volgend jaar hun portie aandacht bij mij op gaan eisen….En dan maar hopen dat ik dan ook blijf zitten in die rollercoaster.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s