Niemand er in, niemand er uit.

De klok is verzet, we zijn op weg naar de lente, de sneeuwklokjes zijn boven de grond en wie komt er langs? Juist ja. Stella. Met grote chocoladeletters nam ze gisteren en eergisteren het nieuws van Donald, Kellyann en Sean over. Eindelijk wat reuring in de tent want dat hadden we nog niet gehad de afgelopen weken. Hamsteren, batterijen, houtblokken en blikken soep, het was een drukte van belang in de supermarkt gisteren. Vandaag is mijn uitzicht ijzig grijs en de wind waait hoorbaar rond het huis maar het valt wederom reuze mee. Knapperend haartje op de achtergrond, versgebakken brownie geur, thee en chocolademelk, het is goed te doen. Ik vroeg zojuist aan de jongens of ze een spelletje wilden doen, kaarten, schaken of van mijn part Monopoly. Ik dacht dat ze het in Keulen zagen donderen. Wat een achterlijk plan. Ze waren toch al een spel aan het doen op de X-box. Ik wierp er nog tegenin dat de afwisseling op zo’n hele ‘snowday’ wellicht leuk zou zijn en dat ze ‘game duimen’ zouden krijgen als ze zo doorgingen maar ik kreeg eigenlijk geen gehoor, zoals wel vaker tegenwoordig, en ben maar afgedropen en achter mijn laptop gekropen om mijn hart te luchten. Maar inmiddels kan ik niet alles meer schrijven over mijn mannen. Daar zijn ze te groot voor geworden en veel wat ik met ze meemaak, is privé geworden. Waar dat omslagpunt in de tijd ergens lag, weet ik eigenlijk niet maar het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik de middelste al een hele lange tijd niet meer naakt heb gezien en de jongste sinds anderhalve maand moeilijk doet. Deuren op slot, handdoeken tot op hun enkels en laptops naast hun bed. Ons huis is en blijft een piemelpaleis. Je moet er maar aan wennen als moeder van een opgroeiend jongensgezin. Net zoals het er bij hoort dat je even schrikt, als je het groeiende zakie vanochtend dan toch een keer per ongeluk ziet. Ik keek blijkbaar veel te lang en met veel te grote ogen, dat was wel duidelijk aan de reactie van de jongste: Mam, you’re soooo weird. Ja zeg, mag ik even wennen aan het nieuwe beeld. En er is zo veel om aan te wennen als je omgeven wordt door grote mannen. Baardgroei, immense voeten, stinkende sokken, heel veel eten en zonder overleg gewoon lekker doen waar ze zin in hebben. Afgelopen weekend, na een superperformance van de oudste in Westside Story, had hij bedacht dat de cast-party na de show toch maar weer bij ons moest plaatsvinden. Geen enkel Amerikaans ouderpaar durft het aan om een groep van 60 pubers in hun huis en tuin los te laten. Het is ook best een challenge aangezien hier nog steeds een ‘host law’ geldt die zoveel zegt dat het strafbaar is als je als ouders thuis bent en weet dat er gedronken of gebruikt wordt in je huis.  Maar weggaan kun je ook niet aangezien dan de tent afgebroken wordt. Wat doe je als ouders dan op zo’n avond? Filmpjes kijken op de slaapkamer met een fles wijn binnen handbereik, af en toe demonstratief met een vuilniszak je ronde doen, bierblikjes ruimen en kijken of er iemand laveloos is en buiten ruiken of er nog wat te blowen valt. Dat laatste dachten de opgeschoten vrienden van de middelste ook. Vlak voor de artistieke theaterkids ons huis zou betreden, zaten deze bijna twee meter lange sportbilly’s pontificaal en onaangekondigd in onze woonkamer op te warmen na wat duidelijk een ijskoude avond biertjes drinken in het park was geweest. Misschien hebben Jim en ik vroeger te veel naar High-school films gekeken maar we hadden een donkerbruin vermoeden dat deze groepen toch wat minder goed zouden mengen. Eruit met die opgeschoten basketball pubers dus. Met lichte tegenzin dropen ze onder begeleiding van Jim, die toch echt een kop kleiner was, het eiland af. Daarna hebben nog wat pubers achter de schuur de stuipen op het lijf gejaagd omdat de wietgeur te ruiken was in een straal van 100 yards en quasi relaxed een tongend stelletje in de hoek genegeerd om weer terug te kunnen keren naar ons filmpje. Bliep bliep, text van een bezorgde vader van de twee meter lange pubers die zojuist een buurman aan de deur had gehad die naar de politie wilde stappen omdat onze hillbilly’s een misplaatste grap over drugsgebruik hadden gemaakt tegen zijn dertien jarige zoontje. Toen de bel ging en de eerste ouders hun zonen en dochters van de party op kwamen halen, hoopte ik op zo’n dag als vandaag. Ingesneeuwd, niemand kan er in en niemand kan eruit. Kan er ook niks gebeuren. Ik moet er vandaag  maar eens extra van genieten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s