Ain’t no mountain high enough

Het is kwart over 5 als de zon opkomt. Doede is jarig en we zitten op een muurtje. Onze benen bungelen boven de Canyon en de zonnestralen schitteren in strepen de hemel in. Daar volgt de vuurbal. Doede kijkt naar het zonlicht dat weerkaatst op de rotspartijen en dat langzaam de oranje steenmassa doet opvlammen. ‘Mooi he mam?”. Het is zijn dag. We staan op, gaan douchen en ontbijten stevig, vrolijk en opgewekt, niet wetend wat ons nog te wachten staat. Het is 7.30 in de ochtend als we klaar staan voor de hike. Rugzakken vol waterflessen op de rug en glimmend van de zonnebrand. We hebben bananenbrood ingeslagen, wat trailmix gekocht en koekjes bij ons. Dat moet lukken. Vol goede moed dalen we af in de steenmassa. Gaat best lekker zo, naar beneden. Energiek en fris maken we vrolijk foto’s van al het prachtigs wat we om ons heen zien. We zien ze wel, de mensen die naar boven lopen. Hijgend en puffend met rode kloppende hoofden. En ook al weten we dat je twee keer zo lang moet rekenen voor de terugtocht, het lijkt toch niet helemaal tot ons door te dringen. Na 1,5 uur afdalen, lopen de jongens ver voor ons uit. Af en toe zie ik ze met zijn drieën twee of drie haarspeldbochten verder lopen. Wij doen het op ons eigen tempo. We zijn op weg naar Indian Garden. Inmiddels weet ik dat ik de rand van de klif in deze bloedhitte zeker niet ga doen. Het zicht op Colorado river kan me gestolen worden. Na 2,5 uur is er de koele groene schaduw van bomen en een klein kreekje waar we even kunnen rusten. Voeten in het koude water. Ik kijk omhoog en zie de immense muur van steen hoog boven me uit torenen. We moeten nog terug….Mijn geest speelt vervelende spelletjes met me, als de jongens alweer opstaan om te vertrekken. Jim ligt ook nog even voor pampus achter me dus we besluiten dat zij voorop gaan met z’n drieën en dat wij later volgen. En weg zijn ze. Wat even later volgt voor ons is een loodzware tocht naar boven in een zinderende bloedhete zon. We drinken water alsof we voortdurend uitgedroogd zijn en dat stevige ontbijt en bananenbroodje blijkt toch echt te weinig. Trillend komen we aan bij de eerste waterpost. Ik krijg een electrolyte drankje van een jong stel dat wel wist waar ze aan begonnen waren en maak mijn shirt nat om weer verder te klimmen. Op naar de tweede post. Als het doel zo hoog en steil is, moet je het maar in kleiner porties opdelen. Hijgend bereiken we die ook. Tweederde zit er op maar nog steeds is de muur van steen onmetelijk hoog. Om ons heen is iedereen oververhit en bekaf. De jongens bellen. We hebben weer bereik en gelukkig zitten ze met z’n driëen aan een grote bak ijs en een fles Gatorade. Zij wel, wij moeten nog door, het kan niet anders. Bocht na bocht kruipen we de rotspartij op en eindelijk zien we letterlijk het licht na de eerste tunnel. We zijn er! Als ik naar beneden kijk, geloof ik mijn ogen niet. Tijd voor een groot verjaardagsdiner met een dikke steak en grote toetjes.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s