Cruisen door de slagroomtaart

Ik heb nu niet alleen spierpijnen mijn bovenbenen en kuiten maar ook in mijn binnenste dijen, onderrug en armen van het paardrijden. Ik schuifel als een oud vrouwtje door het leven maar ben ondertussen zo happy met alles wat we meemaken en zien. Grappig genoeg begint deze dag echter niet helemaal ideaal. Ons vertrek uit Monument Valley loopt soepel maar aangekomen in the Antilope Canyons, onze tussenstop richting Zion, is ons humeur nou niet om over naar huis te schrijven. Het is bloedheet, zo’n 40 graden, het landschap is eentonig rood en dat wat mooi is, blijkt alleen bereikbaar met 100.000 andere toeristen in een wagon met schaduwdak en grote reclameletters. We hebben er allemaal geen zin in en we besluiten dit programmapunt, hoe mooi het waarschijnlijk ook is, van onze reislijst te skippen en te gaan lunchen in ‘het grootste drijvende restaurant’ van de wereld. Tenminste zo wordt het verkocht. Het wordt een zweterig brandende wandeltocht over een ‘never ending’ loopplank richting een ongezellig groot leeg restaurant aan het bijna opgedroogde Lake Powell. Een Amerikaanse met bambi-ogen en Nickelodeon stem bedient ons. ‘Hi, I am Peyton, I am your waitress for today. Would you like anything to drink, besides water?. Our specials are……’ Snel werken we onze salades en inktvisringen naar binnen en strompelen we de inmiddels ondraaglijk warme loopplank weer op naar boven. Blijkbaar is dit gebied niet onze plek. Als ik achter het stuur zit, is iedereen zo’n beetje in slaap gevallen. Ik cruise in stilte over een ellenlange heuvelachtige weg. Door de voorruit van onze Dodge zie ik het nieuwe landschap. Het lijkt wel een lappendeken. Utah is, anders dan Arizona, niet alleen rood en droog. Het is een roze rode lappendeken, met groen en grijs en blauw. We zijn op weg naar Springdale in Zion. Na een bochtige weg met stevige dalingen en stijgingen moeten we tanken. Ik kan bovendien wel een koffietje gebruiken. De mannen worden wakker en het tankstation blijkt een ware schatkamer. Witte vossebontjes, geweren, sherrif-sterren en opgezette jacht trofeeën. Wanneer we verder rijden doemen er uit het niets enorme slagroomtaarten op. ‘Blobs’ en bubbels uit een vulkanische tijd miljoenen jaren geleden. Het is alsof de hele binnenkant van de aarde in bubbels lava tot ongekende hoogte naar buiten is gekotst. Ronde vormen waar de erosie met enorme kaken gaten in heeft gebeten. Ruwe kloven tussen borstige bergen en zilvergrijze plateaus. Ademloos rijden we verder door tunnels en over haarspeldbochten tot we in onze kleine groene oase, Flannigan’s Inn, aankomen. Even een dagje lekker eten, een zwembad en een massage bij een spa voordat we twee dagen echt van de kaart verdwijnen. De jongens worden gek bij het idee alleen al. Een yurt in ‘the middle of nowhere’ zonder electriciteit en stromend water? Geen wifi? Geen bereik? Het is in ieder geval totaal uit onze comfort zone. En dat is ook helemaal de bedoeling.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s