Luisteren naar stilte

Als je de stilte al zolang niet meer hebt gehoord en al jaren niet meer functioneert zonder schermen, wifi of 4G, vallen er allerlei andere geluiden op. Het gezoem van de Mockingbirds, de wind door de takken van de bomen, het gekabbel van het kreekje aan de voet van de berg en het krekelconcert dat je s’nachts in slaap zingt. De rust en ontspanning die je vindt als je totaal van de buitenwereld bent afgesloten, is echt heerlijk. De jongens liggen verspreid over het terrein in hangmatten en Jim en ik genieten van het uitzicht dat zich uitstrekt rondom de yurt in het achterland van Zion. Dat ‘Glamping’ bevalt me wel. We liggen tenminste op normale matrassen met dekbedjes en hebben een schone WC en douche. En vandaag vertrekken we weer zonder dat we iets hoeven schoonmaken of opruimen. Heerlijk. Dat was twee jaar geleden op onze reis met RV langs de East coast wel anders. Zwetend lagen we op een plastic matras, moesten we iedere dag de plee legen, hadden we klamme handdoeken en douchten we in campinggebouwen met Hillbilly’s in Maine. Het enige beklemmende gevoel dat me even overviel, toen ik in mijn eentje achter Doede en Moos aan naar boven wandelde, is de angst om te verliezen. Jim en Ties besloten nog even door te hiken. De rest had geen zin meer (moos wilde even alleen zijn, Doede was bang voor de ratelslangen en ik had last van de blaren op mijn voeten) en liep terug. De sleutel van de Yurt had ik bij me maar die van de auto had Jim nog in zijn zak. Je maakt je eigen angst, dat weet ik ook wel, maar ik bedacht me dat de beslissing om terug te lopen zonder autosleutels nogal een cruciale zou zijn als er iets zou gebeuren met Jim en Ties. Minstens 12 km verwijderd van de bewoonde wereld, geen bereik tot op 30 km verder, wat doe je dan? En zou die ene vergissing dan een kapitale fout kunnen zijn waardoor je je dierbaren niet kunt redden en verliest?  ’S avond bij het vuurtje bleek Moos op zij terugtocht ook over die vraag na te hebben gedacht. Het valt me op hoe fijn we het vinden om met elkaar te zijn en hoe goed we elkaar ook kunnen laten zijn, wie we zijn. Ongeacht van de kleine onenigheden (Moos heeft zijn dwarse buien of kliert totdat we er allemaal gek van worden, Doede kan nog steeds niet tegen zijn verlies en Ties wordt soms gek van het hanengedrag of de pesterijen van zijn jongere broertjes) zijn we met zijn vijven een hecht teampje. Waarvan acte, want we zijn ervan overtuigd dat we hier de bedenkers van Djenga hebben verslagen. Onze toren was maar liefst 38 lagen hoog en alleen Morris kon de blokjes er nog opleggen. De rest was simpelweg te kort. We hebben gewandeld, gekaart, gelezen, gekookt, vuurtjes gemaakt en marshmallows geroosterd. En allemaal hebben we nagedacht over hoe fijn we het met elkaar hebben en hoe verschrikkelijk het zou zijn om elkaar te moeten missen. Op naar Las Vegas, het contrast kan niet groter!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s