The yurt

De dag van vertrek uit Springdale moet Ties nog even twee auditie-filmpjes opnemen voor een rol in een speelfilm waar hij twee dagen geleden voor gevraagd is. Een tikkeltje prikkelbaar en gespannen, heeft hij gisteren de teksten van de scenes uit zijn hoofd geleerd. We laten hem in het huisje, gooien de anderen in het zwembad en gaan inkopen doen voor ons spannende avontuur in het achterland van Utah. Als we wijn willen inslaan, zijn we weer even vergeten dat we in Utah zijn en regels rond alcoholverkoop en inname nogal streng en triviaal zijn. Je kunt hier nog geen mondwater gebruiken of je alcoholpercentage is al te hoog om te rijden. Helaas is er niets te krijgen, en zeker niet op zondag. Even zijn we uit het lood. We zagen onszelf al dagen met glas wijn in de hand van het uitzicht en de stilte genieten. Om de teleurstelling te verwerken nemen Jim en ik nog snel even een heilzame massage voor de nog steeds gekwelde spieren. Moos en Doede zijn zo luidruchtig in het zwembad(je) dat er verder niemand anders meer in zwemt. Even later speelt Ties op de parkeerplaats van Flannigan’s inn en in de auto zijn rol en probeer ik mijn tekst zo goed mogelijk voor te lezen. Jim fungeert als filmer/regisseur. Op de achtergrond horen we nog steeds het geplons, het gelach en geschreeuw van jut en jul. Om twee uur moeten we echt uitchecken en zijn de filmpjes nog niet gedownload. Tussen de prachtige bergen van Zion is het bereik en de wifi beroerd en het schiet maar niet op. We besluiten te gaan lunchen in het dorp en geduldig te wachten. We gaan immers naar Niemandsland in Utah’s backcountry waar we totaal ‘off the grid’ zijn. We vragen de serveerster of we twee flessen wijn bij haar kunnen kopen. Gelukkig zegt ze ja, mits ze ze mag ontkurken en we er wel allebei één glas van drinken…..Ik zou hier gek worden van de betutteling. Eindelijk zijn de filmpjes verzonden en kunnen we op pad. Het is een soort speurtocht naar het blauwe bord met Yurd Road. Halverwege komen we erachter dat we ijsblokken zijn vergeten te kopen en moeten we terug. Achterin wordt er steen en been geklaagd. Geen wifi, geen TV, wat gaan we daar in godsnaam doen. Mam, dit is zeker jouw idee, net zoals toen we bij de Amish gingen logeren. Geen ijskast? Jezus, dit worden echt de stomste twee dagen’. Als we eindelijk na een hobbelige ellenlange weg langs prachtige bergen en afgronden aankomen en de idyllische omgeving van onze Yurt hebben verkend, komt Moos naar me toe.  ‘Mam, ik vind dit stiekem heel erg lekker’.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s