Vallend water

De sfeer in dit park is er echt één van de paden op de lanen in. Vroeg op, wandelschoenen of sandalen met sokken aan en gaan. Ik voel me nog niet helemaal thuis tussen alle pluizen   maar het werkt aanstekelijk. De combi fietsen en hiken is wellicht een betere voor ons gezin want Moos en Doede hebben toch een lichtelijke antipathie opgebouwd tegen lange wandeltochten sinds The Bright Angel trail in The Grand Canyon. We fietsen langs The Majestic hotel en besluiten even naar binnen te lopen om voor vanavond een tafel reserveren. Dit hotel werd in 1927 gebouwd om rijkere mensen naar Yosemite te lokken. De hal, de lounge en de eetzaal, ze ademen allemaal Art Deco en Native American design. Kleurige motieven,  grote haarden en kroonluchters. Net zoals in The Grand Canyon is dit een historic landmark voor alle Amerikanen. Het lukt ons om een tafel te krijgen mits ik in jurk ga en de mannen allemaal een lange broek en shirt met kraag dragen. Dat wordt nog een opgave maar dat zien we vanavond wel. Yosemite falls wordt ons volgende doel. Na een half uur horen we het geluid dichterbij komen, de lucht wordt vochtiger, de stroom water door de rotsblokken heftiger en zien we de kracht van vallen water. We klimmen via de rotsen omhoog en de jongens zijn er als steenbokken vandoor. Doede voorop. Moos komt terug, die vindt de rotsen te glibberig, we zien Ties op eenzame hoogte naast de waterval staan en Doede is uit het zicht verdwenen. En bij de laatste weet je nooit of hij het gevaar wel ziet en dus gaat Jim erachter aan. Ik vind het ook mooi geweest en klim weer naar beneden. Tig prachtige foto’s rijker en zeiknat lopen we weer naar beneden en stappen op de fiets richting mirror lake. De middag is voor tukjes, boek lezen en zwemmen. Dat doet iedereen hier blijkbaar want het hele paviljoen ligt bezaaid met snurkende wandelaars. S’avonds krijgen Doede en Moos een poloshirt van Jim aan en blijkt Moos alleen een joggingbroek bij zich te hebben. In een soort V-formatie (ik in jurk en Jim in overhemd voorop, Moos in het midden en Ties en Doede op de flanken) benaderen we de gastvrouw. Deze stuurt zojuist een Russisch stel weg wegens het niet begrijpen van de dresscode. Moos blijft schaapachtig lachen en schiet met zijn benen onder tafel als we eenmaal zitten. Het diner  is fantastisch. Old school piano muziek, dikke steaks, lekkere wijn en prachtige toetjes en brandende kaarsen op tafel. Thuis gekomen vallen we in slaap. Heel kort want de overburen hebben een hele onrustige nacht.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s