Lala land

We lopen langs de Canals van Venice Beach. Jim wordt nog eens door Morris gestompt en Doede geeft hem een korte tik op zijn kruin. Ties wandelt rustig naast me. Het is nog doodstil op straat. Logisch, het is veel te vroeg voor Venice. Even later stappen we op de fiets richting Santa Monica. Voor Moos en Doede is het allemaal alsof ze zelf in Grand Theft Auto beland zijn. Van de klif met palmbomen tot aan de pier waar route 66 eindigt. Ties heeft zijn eigen muziek opgezet en rijdt ver voor ons uit. Vrijheid. Die middag loopt hij over the walk of fame als een kind in een snoepwinkel. Hollywood, het is en blijft iconisch. Net als Paramount, de oudste van alle studio’s. Daar waar The Godfather werd opgenomen, het bankje van Forest Gump staat, Howard Hughes krankzinnig werd, Katherine Hepburn een eigen ingang had en Lucille Ball haar eigen kindergarten had. De filmwereld is nog meer fake dan we dachten. Doede loopt rond in de decors van Nickelodeon series die hij dagelijks ziet en we zitten in het foeilelijke en oubollige decor van Dr. Phil.  De stoel van zijn vrouw die iedere dag naar zijn uitzending komt, heeft nog net een leuning en is wat zachter dan de kantinestoelen van het klapvee. Het is een wereld die rap aan het verouderen is. Van de special effects tot aan de props. Het zal niet lang meer duren of virtual reality vervangt waar deze studio zo lang beroemd om was. De special effects, van forced perspective op de facades van gebouwen tot aan de parkeerplaats die volloopt met water als er een botenscene wordt opgenomen, het voelt toch als pure nostalgie. We hebben het erover bij In and Out Burger, in de top 5 op de bucketlist van de jongens omdat die alleen maar in Californië is….Ze nemen allemaal een dubbele, ik hou het bij de enkele. Thuis in onze surfshack, vallen we vrijwel direct in slaap. Morgen via Route 66 naar Kingman, op weg naar The Grand Canyons.

Boho’s en beachbums

Ties kijkt met een glimlach om zich heen. De boho’s, hippies, blowers en skaters zijn overal. Ze zoeven langs je heen, zingen een dronkemanslied vanaf een balustrade of blazen een wolk van weed in je gezicht. ‘Wat een andere wereld’, roept hij uit. ‘Ik besef me helemaal dat het ook anders kan. Het hoeft allemaal niet zo ‘uptide’. Moos kijkt met grote ogen om zich heen. ‘Mam, ik heb echt helemaal verkeerd gepakt. Ik heb alleen maar ‘preppy’ kleren bij me. Ze zien er hier heel anders uit. En ze lopen hier ook een stuk langzamer dan in New York’. Doede loopt zich te vergapen aan alle merchandise die in de winkeltje hangt. Vrouwenslipjes en T-shirts. En natuurlijk de vele coffeeshops. ‘Mam, heb je die ‘bong’ gezien?’ ‘Die wat?’  ‘Nou die enorme bong’. Ik kijk hem gespeeld onbegrijpend aan. ‘Maham dat is een hashpijp.…’. Hij rolt zijn ogen omhoog en loopt naast zijn boomlange middelste broer verder. We zijn op weg naar The Rose Cafe. Tien minuten later zitten we aan tafel. De ober stelt een ‘family style’ dinner voor. Goed idee vinden ze. De mannen hebben honger en bestellen de halve menukaart. T-bone steak als van een mammoet, inktvis, paella, pasta, brussel sprouts, zalmtartaar, zoete aardappels, nog meer brood. Ze nemen het ervan. Als sprinkhanen grazen ze de tafel leeg. Jim en ik moeten opletten nog wat op ons eigen bordje te krijgen. Ik vraag ze wat ze nu eigenlijk op een gewone schooldag allemaal naar binnen werken. Het lunchpakketje zie ik natuurlijk wel maar dat is echt niet het enige dat hen tussen 9 en 5 op en been houdt als ik de eetlust van vandaag goed geregistreerd heb. Een waslijst met voer volgt. Pizza slices, Egg and bacon sandwiches, choco-koeken, cereal, bananen, zakken chips. Logisch dat ik iedere de twee dagen een volle boodschappenkar naar binnen rijdt. Een gepeperde rekening volgt. Jim rekent af en we gaan op weg naar onze Surfshack. We lopen langs het Google gebouw in Venice, de verrekijker, en zien de surfboards van Jim’s collega’s op een rij tegen de muur staan. Een zwerver komt zingend op ons af en Ties groet hem met een “hey man, how are you doing”. De man roept lachend wat terug. Even worden we door een politieman de stoep afgeleid omdat een mevrouw met haar uitwerpselen haar naam op de schutting aan het schrijven is. We kijken lichtelijk geshockeerd naar het smerige tafereel en lopen snel door. In de surfshack vallen de mannen vrijwel direct in slaap. Doede en Ties in één bed, Moos in zijn eentje want die is inmiddels te lang om een bed te delen. Jim en ik doen nog even een cocktail in het barretje om de hoek. Wat is het toch heerlijk om weer even met z’n vijven te zijn.

Dramabahama

Ik herinner me de dag dat ik mijn eindexamen uitslag kreeg nog. Niet als de dag van gisteren maar dat gevoel van die bal in je onderbuik die je misselijk maakt, kwam weer helemaal naar boven. De onrust die ervoor zorgt dat je op zo’n dag van alles begint maar niet af maakt en die vage gemoedstoestand waardoor je van alles vergeet. Alleen duurde deze toestand van totale lethargie nu geen dag maar twee maanden. Eerste ronde in november, aanmelding, essays, lijsten met cijfers. Tweede ronde, pré-screens, uitnodiging voor audities, derde ronde audities doen in januari. Niet door/wel door, auditie doen in februari, Niet door/wel door… En daarna het allerergste, dat belletje dat maar niet leek te komen of die brief die maar niet bezorgd werd. In de week dat de eerste uitslag zou komen, zorgde de sneeuw ervoor dat het hele postbezorging-proces vertraagd was. Toen er eindelijk weer post kwam, ontvingen we een brief van één van de drama scholen maar dat bleek over de nieuwe directeur te gaan. Wat een timing! De man zat achter zijn nieuwe bureau en dacht, ach dit is hėt moment om de wereld te verwittigen van mijn carrièrestap. Ik dacht dat Ties en ik ter plekke neer vielen nadat we de envelop opengescheurd hadden en onze ogen versneld door de eerste regels tekst lieten gaan. Hoe krijg je het verzonnen! De dag daarna wel een brief. Helaas was er niet direct plaats maar Ties stond wel op de ‘alternate’ list bij BFA Drama bij PACE. Wat zoveel betekent dat als er iemand uitvalt of afzegt, hij die plek mag innemen.  Nog geen zekerheid dus. Toen de volgende brief moest komen, nam de postbode een dag vrij en ontvingen we helemaal geen post. De man kan nu weer ademhalen als hij hier aan de deur komt maar ik heb ettelijke malen op het punt gestaan hem uit zijn karretje te sleuren en zijn postzakken zelf te doorzoeken. Ik heb al mijn nagels tot bloedens toe afgebeten. Ik wilde Ties bij me houden, in een doosje stoppen, weghouden van die harde commentaren. Was hij te jong? Hadden we het allemaal verkeerd geschat? Te hoog van de toren geblazen? Of hadden we als ouders ons er vantevoren veel meer mee moeten bemoeien? Te weinig training? Te weinig talent? Hadden we het als Hollanders in Amerika weer verkeerd begrepen? Het voelde voortdurend of wij tekort waren geschoten en we hem nog niet konden loslaten in de grote boze buitenwereld. Kun je nagaan wat Ties voelde. Het contrast was ook nogal groot met de drie weken daarvoor toen hij als Tony en daarna als MacBeth de sterren van de hemel speelde. En toch bleef hij positief en krabbelde hij snel op na tegenslagen. Veel sneller dan wij. “Success is going from failure to failure without losing your Enthusiasm”, zei Churchill ooit. En zie verlossing was nabij. Vrijdag om 6 uur. Ties mag starten in september bij Tisch, NYU, school of drama! Wat is hij blij! En wat zijn wij opgelucht en blij voor hem! Ik heb mezelf een giga glas wijn ingeschonken en dat in één keer achterover geklokt. En dat heb ik die avond een paar keer herhaald. Nu is het nog wachten op de scholen in Londen. Die uitslagen komen volgende week. En op de alternate list van PACE. Misschien valt er nu zelfs te kiezen. Ineens ziet de wereld er heel anders uit. Met vertrouwen. Sef sef, zei hij toen hij twee was en geen enkele hulp van ons toeliet. En dat hij dat kan in deze keiharde Amerikaanse theaterwereld, heeft hij in de afgelopen weken wel bewezen.

Niemand er in, niemand er uit.

De klok is verzet, we zijn op weg naar de lente, de sneeuwklokjes zijn boven de grond en wie komt er langs? Juist ja. Stella. Met grote chocoladeletters nam ze gisteren en eergisteren het nieuws van Donald, Kellyann en Sean over. Eindelijk wat reuring in de tent want dat hadden we nog niet gehad de afgelopen weken. Hamsteren, batterijen, houtblokken en blikken soep, het was een drukte van belang in de supermarkt gisteren. Vandaag is mijn uitzicht ijzig grijs en de wind waait hoorbaar rond het huis maar het valt wederom reuze mee. Knapperend haartje op de achtergrond, versgebakken brownie geur, thee en chocolademelk, het is goed te doen. Ik vroeg zojuist aan de jongens of ze een spelletje wilden doen, kaarten, schaken of van mijn part Monopoly. Ik dacht dat ze het in Keulen zagen donderen. Wat een achterlijk plan. Ze waren toch al een spel aan het doen op de X-box. Ik wierp er nog tegenin dat de afwisseling op zo’n hele ‘snowday’ wellicht leuk zou zijn en dat ze ‘game duimen’ zouden krijgen als ze zo doorgingen maar ik kreeg eigenlijk geen gehoor, zoals wel vaker tegenwoordig, en ben maar afgedropen en achter mijn laptop gekropen om mijn hart te luchten. Maar inmiddels kan ik niet alles meer schrijven over mijn mannen. Daar zijn ze te groot voor geworden en veel wat ik met ze meemaak, is privé geworden. Waar dat omslagpunt in de tijd ergens lag, weet ik eigenlijk niet maar het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik de middelste al een hele lange tijd niet meer naakt heb gezien en de jongste sinds anderhalve maand moeilijk doet. Deuren op slot, handdoeken tot op hun enkels en laptops naast hun bed. Ons huis is en blijft een piemelpaleis. Je moet er maar aan wennen als moeder van een opgroeiend jongensgezin. Net zoals het er bij hoort dat je even schrikt, als je het groeiende zakie vanochtend dan toch een keer per ongeluk ziet. Ik keek blijkbaar veel te lang en met veel te grote ogen, dat was wel duidelijk aan de reactie van de jongste: Mam, you’re soooo weird. Ja zeg, mag ik even wennen aan het nieuwe beeld. En er is zo veel om aan te wennen als je omgeven wordt door grote mannen. Baardgroei, immense voeten, stinkende sokken, heel veel eten en zonder overleg gewoon lekker doen waar ze zin in hebben. Afgelopen weekend, na een superperformance van de oudste in Westside Story, had hij bedacht dat de cast-party na de show toch maar weer bij ons moest plaatsvinden. Geen enkel Amerikaans ouderpaar durft het aan om een groep van 60 pubers in hun huis en tuin los te laten. Het is ook best een challenge aangezien hier nog steeds een ‘host law’ geldt die zoveel zegt dat het strafbaar is als je als ouders thuis bent en weet dat er gedronken of gebruikt wordt in je huis.  Maar weggaan kun je ook niet aangezien dan de tent afgebroken wordt. Wat doe je als ouders dan op zo’n avond? Filmpjes kijken op de slaapkamer met een fles wijn binnen handbereik, af en toe demonstratief met een vuilniszak je ronde doen, bierblikjes ruimen en kijken of er iemand laveloos is en buiten ruiken of er nog wat te blowen valt. Dat laatste dachten de opgeschoten vrienden van de middelste ook. Vlak voor de artistieke theaterkids ons huis zou betreden, zaten deze bijna twee meter lange sportbilly’s pontificaal en onaangekondigd in onze woonkamer op te warmen na wat duidelijk een ijskoude avond biertjes drinken in het park was geweest. Misschien hebben Jim en ik vroeger te veel naar High-school films gekeken maar we hadden een donkerbruin vermoeden dat deze groepen toch wat minder goed zouden mengen. Eruit met die opgeschoten basketball pubers dus. Met lichte tegenzin dropen ze onder begeleiding van Jim, die toch echt een kop kleiner was, het eiland af. Daarna hebben nog wat pubers achter de schuur de stuipen op het lijf gejaagd omdat de wietgeur te ruiken was in een straal van 100 yards en quasi relaxed een tongend stelletje in de hoek genegeerd om weer terug te kunnen keren naar ons filmpje. Bliep bliep, text van een bezorgde vader van de twee meter lange pubers die zojuist een buurman aan de deur had gehad die naar de politie wilde stappen omdat onze hillbilly’s een misplaatste grap over drugsgebruik hadden gemaakt tegen zijn dertien jarige zoontje. Toen de bel ging en de eerste ouders hun zonen en dochters van de party op kwamen halen, hoopte ik op zo’n dag als vandaag. Ingesneeuwd, niemand kan er in en niemand kan eruit. Kan er ook niks gebeuren. Ik moet er vandaag  maar eens extra van genieten.

De emotionele achtbaan

img_2563Er zijn van die emotionele achtbanen waar je duizelig uitkomt en er dan vervolgens weken over doet om weer een beetje stevig met je voeten op de grond te staan. De afgelopen weken heb ik in een aantal van die op en neergaande, loopholes makende karretjes gezeten. Wonen in het land van Trump (goeie naam trouwens voor een amusement park, net zoiets als het ‘Land van Ooit’) geeft een extra dimensie aan het leven, zal ik maar zeggen. Van woede tot onbegrip, van verdriet tot angst en van moedeloosheid tot lol, die man weet elke snaar in mij te beroeren. Ik heb het een paar dagen zonder hem geprobeerd. Maar helaas is er geen ontkomen aan aangezien hier in de supermarkt, de sportschool, wc’s, restaurants, benzine stations, werkelijk overal TV schermen hangen,en het nieuws met zijn hoofd en uitspraken je dus 24/7 aanvliegt. De man is een politieke onbenul of een ‘mad genius’, is mijn voorlopige conclusie en we moeten met zijn allen maar wennen aan de achtbaan van Trump. Ik was dan ook blij dat ik heel kort even kon ademhalen in Nederland. Ook al was dat door de weinige tijd en het drukke programma ook een race tegen de klok. Altijd weer heb ik het gevoel iedereen te kort te doen maar dat hoort er un eenmaal bij. Daarnaast leur ik met mijn roman in wording bij uitgevers en moet ik weer terug achter de schrijftafel. Het wordt met name schrappen geblazen…Kill your baby’s., nou niet echt mijn  ding en ik merk ik dat ik het voortdurend uit zit te stellen. Want er zijn genoeg andere dingen te doen zoals bijvoorbeeld het Wereldwijven boek, een super leuk project waar gelukkig wel succesjes te boeken zijn. Het wordt een verzameling portretten van 25 vrouwen uit 25 verschillende landen. Uitgever gevonden, ‘She decides’ als goed doel en Ploumen wil waarschijnlijk het voorwoord schrijven. Toppen en dalen dus. Maar ik moet niet klagen want mijn zoon van 17 is tot veel hogere toppen gegaan en in veel steilere dieptes afgedaald. Mijn God. Auditie doen voor drama scholen…Dat is al een drama op zich. Iedere keer dat ik hem afzet op het station heb ik het gevoel hem naar de slachtbank te brengen en ben ik de hele dag misselijk aan het wachten tot hij belt met de mededeling dat hij door of niet door is. Ik zou na de eerste poging waarschijnlijk al in een hoekje gaan zitten en mijn ambities bijstellen dan wel begraven om ze misschien in de verre toekomst nog eens op te duikelen. Zo niet Ties. Die veert gewoon rustig weer op, herpakt en gaat er weer staan. Voor die tafel met zuur kijkende grijsaards van mijn leeftijd of ouder. En het is nu niet zo dat hij steeds hetzelfde trucje kan laten zien of positief benaderd wordt. Zo was Amsterdam letterlijk een drama, een botte klucht, en een stuk minder inspirerend voor hem dan de New Yorkse en Londense audities. Ties stond met een jetlag zijn ding te doen, werd uitgemaakt voor Ken (van Barbie weet je wel), had klaarblijkelijk een ontoereikende Nederlandse woordenschat en had het gevoel steeds kleiner gemaakt te worden door zijn beoordelaars. Geen ‘match’ dus, Ties en de Nederlandse drama wereld. Helaas pindakaas maar ook o zo jammer aangezien de deur naar een Nederlands theaterleven voor zijn en ons gevoel nu niet eens meer op een kiertje staat. Waar staat de deur dan wel open? Voorlopig is het nog een paar weken afwachten. De audities voor NYU-Tisch, PACE NY en Carnegie Mellon gingen goed maar daar krijgt hij pas over een maand de resultaten van. Hij heeft het geschopt tot de laatste ronde van Juilliard maar mocht daarna niet door.  Bij Guildhall is hij ook afgewezen. Bij London Academy of Dramatic Art is hij door naar de volgende ronde en moet hij half maart opnieuw zijn opwachting maken en eergisteren heeft hij zijn eerste auditie voor Royal Academy of Dramatic Art gedaan. Goed gevoel over, resultaat hoort hij in de komende weken….Aargh!!! Het is om gek van te worden. Ondertussen ben ik zo trots op hem. Op zijn talent, zijn passie, zijn discipline en doorzettingsvermogen maar met name zijn veerkracht. Waar ik op mijn 45e de lastige dingen uit- of afstel omdat ik ze lastig of doodeng vindt,  doet hij het allemaal toch maar even op zijn zeventiende. Ik leer er iedere dag weer van. Evenals dat ik leer van het geduld dat zijn broers hebben. Met hem, met mij en met de hoeveelheid aandacht die naar hun oudste broer gaat. Braaf (en soms met gezonde tegenzin) zitten ze donderdag as. weer met mij op de eerste rij als Ties de rol van Tony in The West side story vertolkt. De week daarna moeten ze weer komen opdraven, dit keer met Ties als MacBeth.  Allebei luisteren ze geduldig naar zijn gedachten en emoties na audities en vooral zijn oefensessies vantevoren drijven hen soms tot waanzin. Hun waanzin konden ze afgelopen week gelukkig kwijt op de ski’s waarbij Jim en ik na de opmerking: ‘Can you at least try to keep up’ het ‘samen met je zoons’ skieen maar opgegeven hebben. Gelukkig kunnen ze de rest van hun opgebouwde energie ook kwijt in de fysieke aanvallen richting hun vader.  Jim is afwisselend kop van jut of boksbal met als gevolg ‘dead legs’, ‘numb arms’ en blauwe plekken. Gelukkig ontspring ik die dans maar echt, ik kan me voorstellen dat ze volgend jaar hun portie aandacht bij mij op gaan eisen….En dan maar hopen dat ik dan ook blijf zitten in die rollercoaster.

We have been Trumped

img_3554

Vandaag zag ik een interview van Matthijs van Nieuwkerk met Lodewijk Asscher over het boek Het complot tegen Amerika van Philip Roth. Lodewijk Asscher had het boek op zijn Facebook pagina gepromoot als belangrijke literatuur in tijden van nu. Matthijs viel Lodewijk aan op het gevaarlijke vergelijk van het zeer donkere verhaal met de huidige situatie en de eventuele angst die Lodewijk Asscher daarmee zou zaaien. Asscher gaf hem van repliek dat literatuur als deze en andere boeken die gaan over de opkomst van Faciscistische samenlevingen, hun leiders en de historie ervan, juist nu van absoluut belang zijn. Niet als bangmaker maar als spiegel, als informatiebron en als gedachtegoed. En wat ben ik het met hem eens. Betrokkenheid, verandering  en activisme beginnen met informatie en bewustzijn. Juist nu.

Ik woon in het nieuwe Amerika van Trump met mijn gezin. Ik ben vrouw, moeder en immigrant. Ik ben blank en kom uit Nederland. Geen probleem, vooralsnog. Alhoewel?

Ik heb even gedacht dat het allemaal wel zou meevallen. Dat de soep niet zo heet gegeten zou worden als die zou worden opgediend. Eerst maar eens afwachten. Maar helaas is het tegenovergestelde gebleken. Het is in deze eerste twee weken al honderdduizend keer erger dan ik en velen anderen met mij zich ook maar enigszins hadden kunnen voorstellen. Ik heb inmiddels namelijk geen nagel meer aan mijn vingers zitten. Deze afgelopen twee weken waren zo zorgwekkend dat ik beweeg me op een continuum van somberheid via ongeloof naar woede en soms zelfs angst.

Als vrouw voelde en voel ik me persoonlijk geraakt door de zeer on-vrouwvriendelijke taal en de beslissing twee dagen na de Million Women Marsh de ‘global gag’ rule weer in ‘ere’ te herstellen. Een serieuze bedreiging voor vrouwenrechten in de wereld. Ik werd fysiek onpasselijk van de foto waarop zeven mannen in pak toekeken terwijl Trump zijn orders met grote gevolgen voor vrouwenrechten tekende. Wat ben ik trots op Nederland en in het bijzonder op minister Ploumen die met haar initiatief She decides daadwerkelijk wat doet tegen deze masculiene gekte.

Als moeder maak ik me enorme zorgen over de klimaatverandering en het adagio van Trump om vooral terug te keren naar een achterhaald idee van fossiele brandstoffen, zoals kolen en olie om banen en voorspoed te creeeren. Dat hij daarmee de thermostaat van de aarde ettelijke graden omhoog draait, dat kan hij zich niet voorstellen. Alle wetenschaps-resultaten zijn immers verzonnen.

Als immigrant en als mens voel ik me absoluut aangesproken door de anti-buitenland politiek en vreemdelingenhaat die hier nu verspreid wordt. En dat nog wel in een land van immigranten. Zo’n beetje iedereen heeft betovergrootouders vanuit alle windstreken van de wereld en is daar ook zeer trots op.  ‘I am Irish-American, I am Italian-American, I am Afro-American, I am Anglo-American’. Ook Trump is trots op zijn Schotse afkomst al kunnen de mensen die er wonen hem gestolen worden. Vorig jaar zag ik You have been Trumped, de documentaire over de bouw van de golfbaan van Trump in Schotland. In het klein gebeurde daar al jaren geleden wat hier in Amerika nu in het groot gebeurt. Een aanrader om te kijken.  In iedere grote stad heb je China Town, Little Italy, Little Russia of Korea town. En juist dat maakt Amerika zo uniek. Werkelijk alle geloven zijn hier te vinden. Van Mormonen, tot Moslims en Joden tot diep religieuze Christenen en alles wat er tussenin zit.

‘Land of the free’, wordt er luidkeels bij iedere wedstrijd gezongen. Kinderen wordt vanaf jongs af aan The Pledge geleerd. Ook bij de mijne is het er in gestampt.

Voor degenen die de tekst niet kennen, hier komt ie:

I Pledge allegiance, to the flag, of the United States of America.
And to the republic, for which it stands, one nation under God.
Indivisible, with liberty and justice for all.

Het is een belofte van trouw aan de vlag, aan de idealen van de mannen en vrouwen die vochten en overleden voor hun grote Amerika. Het is een belofte om alle plichten als burgers van de United States te vervullen en de principes van de constitutie hoog te houden. En als laatste het is een belofte de vier grote vrijheden te koesteren: Freedom of speech, Freedom of religion, Freedom from want, Freedom from fear.

Kan iemand mij uitleggen wat Trump en zijn patriottische maten hier in lezen?
Want tot nu toe zijn in deze 11 dagen alle vier vrijheden wel een keer overboord gegooid. De nieuwe man in het Witte huis maakt al zijn verkiezingsbeloftes waar. Althans hij heeft de intentie om zijn drastische maatregelen bewaarheid te laten worden. Dat het al met al allemaal gaat lukken, is natuurlijk nog niet gezegd. Actie in de tent. Zonder na te denken over de gevolgen. Waarvan acte afgelopen vrijdag toen de chaos rond immigranten compleet was. Amerika heeft een ‘gek’ aan het roer. Een narcist ‘pur sang’. 14.000 psychologen en psychiaters zijn het er zelfs over eens. En het allerergste is dat hij zich omgeven heeft met ‘flying monkeys’ die hem blind volgen en ‘kwade geniussen’ als Steve Bannon, die zijn speeches en decreten schrijven. Ze zouden in een ‘Mad Max’ film niet hebben misstaan.

Soms lees ik reacties op Facebook en kan ik nog bozer worden. Opmerkingen als, deze politicus is tenminste daadkrachtig. Eindelijk een president die belooft wat hij zegt. Ha, deze komt tenminste op voor de ‘gewone’ man. Hij durft te zeggen wat heel veel mensen denken. Recht voor zijn raap….Ik vind die opmerkingen getuigen van  stompzinnigheid en onwetendheid. Net zoals ik het ‘je kop in het zand steken’ vind als je de gevaren wegwuift. Ik weet ook dat ik dat eigenlijk niet zou moeten zeggen omdat ik dan onvoldoende luister naar wat heel veel ontevreden mensen tegenwoordig denken en voelen en denken te voelen. ‘Denken te voelen’ omdat het ophitsende karakter van ‘haat’ en ‘doem’ speeches, persconferenties en interviews nogal wat verdeeldheid zaait en weinig bijdraagt aan eenheid in dit land en van de wereld.

Boeken als ‘Het complot tegen Amerika, ‘1984’,  ‘Brave New World’, ‘Animal Farm’ en ‘It Can’t Happen Here’ horen juist nu bestsellers te zijn en dat zijn ze hier in Amerika nu ook. Ik kan je namelijk vertellen dat het benauwde en angstige gevoel na de eerste twee weken Trump er hier bij een hoop Amerikanen is ingeslopen. Het gevoel van onmacht en woede, het gevoel iets te moeten doen, het gevoel angst. Ik heb het nog nooit zo meegemaakt tot nu toe in mijn leven. Mijn generatie heeft immers dit soort tijden nooit zo meegemaakt. Ineens is die vrijheid niet zo vanzelfsprekend meer als ik kijk naar het nieuws op zowel Fox als CNN en NBC, vol met de reacties van persvoorlichter Sean Spicer of spinster Kelly-Ann, beelden van Trump, hearings van regerings-kandidaten. ‘Alternative Facts’, ‘Fake news’, ‘press needs to shut up’, snoeiharde decreten, ultra-rechtse rechters, een extreem godsdienstige vice-president en een president die geen moer geeft om de mensen die hij zou moeten vertegenwoordigen. Ik vind het een zeer beklemmend gevoel en dat is nieuw voor mij. Leven in Amerika was tot nu toe juist wel relaxed. Het land van ‘convenience’ en ‘vrijheid’. Het voelde ook veilig. Gek genoeg, of logischerwijs, is dat laatste gevoel door Trumps verhoogde ‘veiligheidspolitiek’ voor mij juist vele malen minder geworden. Het is niet de invloed van kennis uit boeken, films en documentaires die angst zaait, het is de invloed op en de macht over de onwetenden waar je juist bang van moet worden.  Ik heb ‘het complot tegen Amerika’ zojuist besteld. Omdat je juist nu niet genoeg kunt lezen, zien en horen.

Groeten uit de VS!

 

Na Million Women March: What’s next?

“At some point you have to let go all of this shit”. Dat zei mijn yogaleraar vanochtend tijdens in het begin van de les. Adem in adem uit, dacht ik terwijl mijn hersenen overuren draaiden. Ik bleek het loslaten van mijn gedachten moeilijker te vinden dan anders. Waarom? Zaterdag liep ik mee in de Million women March in New York City. En sinds die dag vraag ik mij voortdurend af: Wat nu? En ik blijk zeker niet de enige te zijn.

 

Verder lezen?

Na Million Women March: What’s next? 

Hoe heurt het hier eigenlijk?

fullsizerenderJe zou zeggen dat ik het inmiddels toch wel allemaal zou weten. Na bijna zeven jaar in New York State moet je de gebruiken, gewoontes en andere wetenswaardigheden rondom het Amerikaanse moederschap toch kennen. Toch blijken er altijd weer van die momenten te zijn dat je het liefst ter plekke de grond in zakt. En ja hoor, vorige week was ik het liefst even door moeder aarde opgeslokt. Morris had een feest. En niet zo maar een feest. Want New York draait om glitter en glamour, zien en gezien worden, succes en schoonheid. Limo’s, personal stylists, koortsachtige e-mails van moeders over de logistiek. Kosten nog moeite werden gespaard. En dus schaften we een smoking aan met bijpassende accessoires in de kleur van de jurk van zijn meisje, werden er zwarte lakschoenen maat 45 besteld en een corsage voor om de ranke meisjes pols bij de plaatselijke bloemist geregeld. Ik moet zeggen, mijn middelste zoon zag er blinkend uit. En aandoenlijk en superknap. Dat vind ik overigens iedere keer als ik mijn mannen in een pak zie verschijnen. Je denkt toch altijd even ‘wow, die ziet er goed uit,’ om je dan direct te beseffen dat je zijn moeder bent.

Maar goed, alles leek dus helemaal piekfijn in orde.

Tot de foto sessie….

Nu heb je in je leven wel meer momenten waarin je je overdressed of underdressed voelt. Zo hadden we vorig jaar een liefdadigheidsgala. Er stond geen dresscode op de uitnodiging maar Gala = smoking en op zijn minst een cocktail jurk, dacht ik. Fout! Slechts de obers droegen een tuxedo. Ongemakkelijk, zeker voor Jim, maar dan kun je je strikje nog afdoen, en als vrouw gooi je je bontje in een hoek en leg je je gouden clutch even weg op een tafeltje in de hoek.

Deze keer was toch anders.

Ik was vorig jaar door schade en schande wijzer geworden. De fotosessie van tevoren is belangrijk en daar moet je als ouder(s) bij zijn. Vorige keren bij Ties was ik dat namelijk niet….Ik dacht dat het een selfie sessie voor mooi geklede en opgemaakte pubers was en had hem er gewoon afgezet.

Nu wist ik beter en gewapend met camera liep ik met hem mee naar de voordeur van een immens grote villa hier in The Suburbs. Mijn altijd goed geklede en gekapte moedertje die bij ons logeerde, liep met ons mee en verheugde zich erop haar kleinzoon in zijn vriendengroep te kunnen observeren. Op mijn eigen outfit had ik verder niet zo gelet. Ik had een mottig vest uit de kast getrokken, mijn afgetrapte uggs aangeschoten en een muts opgezet omdat mijn haren net iets te vet waren. Het ging immers om de kinderen. Ik opende de deur, stapte naar binnen en keek de giga ruimte in. Rondom de groep van zo’n 60 prachtig uitgedoste pubers stonden 60 ouderparen in vol ornaat. En dan bedoel ik strak geföhnde kapsels, pochetten en parelkettingen, ruisende zijden rokken, gouden glitter vestjes en hoge hakken. Driftig werden er foto’s gemaakt van hun kroost en geanimeerd praatjes gemaakt en nieuwtjes uitgewisseld.  Daar stond ik dan, in mijn vest en muts…..En ik kon niet wegrennen want ik was degene die het groepje van Morris naar het feest zou brengen. Met mijn oververhitte rode hoofd in een snikhete woonkamer en met mijn camera, waarvan de batterij tot overmaat van ramp ook nog eens niet opgeladen bleek, begaf ik me naar mijn eigen zoon. Gelukkig was Morris met hele andere dingen bezig en vatte ik samen met mijn moeder post in een hoek van de kamer waar ik als muurbloem het hele foto uur ook niet meer uitgekomen ben. Drie keer is scheepsrecht zullen we maar zeggen. Als Doede naar zijn eerste feest gaat, weet ik eindelijk hoe het hier ‘heurt’.

Post Trumpetic Stress Syndrom

Het is nu twee weken geleden maar het geldt als een gebeurtenis waarvan je over twintig jaar nog exact weet wat je deed en waar je was op het moment dat het gebeurde. Zoiets als 9/11. Zo’n dag dat de wereld even stil staat en dat je weet dat die voorgoed veranderd is. Hier in New York staat de wereld op zijn kop. Trump Tower wordt permanent zwaar bewaakt en de demonstraties zijn niet meer uit het straatbeeld geweest. Een grote vrouwen mars op 21 januari in Washington staat gepland en de algemene tendens is angstig. De halve wereld staat in brand en Trump lijkt met de keuze van zijn kabinetsleden op een ramkoers in ontvlambare gebieden in zijn eigen land en in de wereld te zijn. Gisteren bekeek ik een documentaire reeks van Oliver Stone over de verschillende regeerperiodes vanaf 1900 in de VS. Helaas leert niemand van de geschiedenis en beginnen we wederom aan een tijdperk van oorlogsindustrie en agressie. En dan wellicht nog erger dan dat vader en zoon Bush hebben veroorzaakt. We gaan het zien maar ik maak me toch ernstige zorgen.

Gelukkig is er iemand die zich om hele andere zaken zorgen maakt. Melania heeft aangegeven dat ze met Barron voorlopig toch maar in haar toren in New York blijft wonen. De verhuizing Naar Washington is nu te zwaar voor hem en dat zo kan hij in ieder geval het schooljaar lekker in New York City af maken. Ik frons mijn wenkbrauwen. Het is toch niet te geloven dat je twee jaar hebt om je voor te bereiden op en je je dan gedraagt alsof je er net over bent na gaan denken. O jee, het is zover en nu? President en first lady van de Verenigde Staten, het is verdomme toch zo dat daarmee verplichtingen gemoeid zijn? Leg dit maar eens uit aan al die militaire families die om de zoveel tijd ergens anders geplaatst worden. Of de dakloze gezinnen die van shelter naar shelter gaan. Ik kan gewoon niet geloven hoe egocentrisch die Trumpen zijn. Melania kan gelukkig lekker bij haar nagelsalon en botox dokter in NYC blijven en doen alsof ze het zo goed voor heeft met haar verwende zoontje op zijn Private School in zijn vertrouwde omgeving. Stel je voor dat Michelle Obama dit had bedacht toen zij acht jaar geleden voor de keuze stond.
Ik krijg steeds meer het idee dat Donald en Melania nooit hadden gedacht dat hij werkelijk president zou worden maar ook dat ze er totaal geen zin in hebben. Of zou Melania van de gelegenheid gebruik maken en de lat relatie beginnen omdat ze van de verplichte sex met die wanstaltige Donald af wil zijn?
Hoe dan ook, het zou volgens mij juist goed zijn voor dat verveelde mannetje dat stond te gapen achter de rug zijn vader tijdens diens overwinningsspeech. Maakt hij ook eens wat mee waar hij voor moet vechten. Hij zal misschien net als wij een Post Trumpetic Stress syndroom hebben maar hij overleeft het echt wel.

 

De poezenfluisteraar

2013-01-12-10-36-04Even iets ‘on a lighter note’ na alle verschrikkingen van de afgelopen week. Ik wil het met jullie hebben over de poezenfluisteraar. Je hebt natuurlijk allerlei soorten fluisteraars, mensen die, op een ‘hoger’ niveau dan praten, met dieren of bomen en planten kunnen communiceren. Via lichaamstaal of oogcontact bijvoorbeeld. Ze fluisteren met paarden, met honden en met dolfijnen, met varens of een oude eik. Er zijn films over gemaakt en er bestaan praktijken voor het betere gesprek met andere levende organismen dan de mens. En natuurlijk zal er ook echt wel iemand bestaan die op die manier de katten psyche begrijpt. Van ‘Pussy graber’ had ik de afgelopen weken vaker dan me lief is gehoord. Maar van ‘pussy whisperer’? Nee, dat woord was ik nog niet eerder tegen gekomen. Het kwam ter sprake aan de lunchtafel bij een Franse art galerie in SOHO waar ik was uitgenodigd. We zaten geanimeerd met elkaar te praten over van alles en nog wat. De kunst, Trump, Hillary, Europa en de wereld. ‘Out of the blue’ riep een perfect gekapte ietwat gemaakte mevrouw tegenover me, waarschijnlijk om van de politieke praat af te zijn, dat er nu toch wat vreemds was gebeurd in The Upper East bij haar Soul Cycling les…Ze moest blijkbaar dringend iets kwijt.

Nu moet je weten dat Soul Cycling in New York een ware cult aan het worden is. Werkelijk heel Manhattan trapt er op los op energieke stampende muziek en voor iedere klas staat een hyperactieve afgetrainde juffrouw met oortje en microfoontje druk te schreeuwen. Je kunt er zelfs je verjaardagsfeest vieren met een leuke groep vriendinnen of een film op IMAX scherm met Dolby Surround geluidseffecten bekijken. Je komt er als herboren vandaan. Zo schijnt het…Terug naar de ‘pussy fluisteraar’. De mevrouw was blijkbaar nogal ontdaan over het verhaal. Het bleek dat haar hele klasje Upper East vrouwen al maandenlang stapelverliefd was op haar soul cycle trainster, een lesbienne die door haar sport was gered van de ondergang, was herboren en dus een ware hit was geworden. Het probleem was nu dat een van haar vriendinnen haar man en kinderen had verlaten en voorgoed bij Stacey, de trainster, was ingetrokken. Bovendien waren de populaire Soulcycle guru en haar nieuwe vlam van plan een real life soap te laten maken van hun romance en hadden de TV uitgenodigd. Hierop had haar ex-man een rechtspraak aangespannen tegen het nieuwbakken stel. Stacey bleek een ‘pussy whisperer’ te zijn. Iemand die op hoger niveau met de vrouwelijke genitalien communiceert dus. Nader onderzoek op het internet bracht me ineens verhalen over afgelopen zomer waar de Pussy whisperer in The Hamptons een heel bekend fenomeen was. Heel Long Island zat blijkbaar vol personal trainers van het vrouwelijke geslacht met lesbische gevoelens die met hun leerlingen meereisden en de hele zomer bleken te fluisteren tussen de benen van hun leerlingen. Zojuist kreeg ik drie emails van mijn mede yoga klasgenoten binnen. Of ik 60 dollar wilde inleggen om haar die ons zo doet groeien in yoga en meditatie, onze ‘backbone’ in het leven, onze steun en toeverlaat, een fijn verwencadeau te kunnen aanbieden. Ik zag mijn lesbische yogalerares voor me. Ik zag haar groupies die net wat te veel om haar heen hangen en net te veel hun best doen en dat leidt behoorlijk af als je ondersteboven door je benen in The Downward dog naar achter kijkt. Dat cadeau zal wel iets met fluisteren zijn….Dat is overigens altijd nog beter dan grijpen, maar naar die 60 dollar kunnen ze fluiten.